Ενώ η πλειοψηφία της ελληνοκυπριακής πολιτικοοικονομικής ελίτ αγωνίζεται ακόμα να διατηρήσει ένα τείχος αναμεσά στο εσωτερικό και το εξωτερικό για να μην φαίνονται οι αντιφάσεις της, αλλά και ο συρρικνωμένος νομικο-πολιτικος χώρος στον οποίο καταδικάζουν την ελληνοκυπριακή κοινότητα [προφανώς μερικοί θεωρούν τα δικηγορικά γραφεία και τους πελάτες τους το πιο ουσιαστικό δεδομένο πια – παρά την κοινωνία και την πραγματικότητα γύρω της]

Οι εξελίξεις γύρω από την Κύπρο, και το κυπριακό, διαμορφώθηκαν στο εξωτερικό τις τελευταίες εβδομάδες. Στο εσωτερικό πέρα από την χωρίς νόημα φούσκα της κυβέρνησης ότι θα στείλει συνταγμένες της βόρειας ΑΟΖ στον ΟΗΕ - η ΑΟΖ καθορίζεται από τις εμπλεκόμενες χώρες – μια τέτοια επιστολή θα είναι ανάλογη των επιστολών του Αναστασιάδη μετα το Κραν Μοντανα. Ούτε καν 10 λεπτά δεν ασχολήθηκε μαζί του ο Γκουτέρες όταν διασταυρώθηκαν στον ΟΗΕ.

Οι εξελίξεις ανατολικά – η αυτονόμηση /αναβάθμιση της Τουρκίας και η αποτυχημένη επένδυση στους χαμένους, όπως το Ισραήλ, που συμπεριφέρεται όμως με υπεροψία απέναντι στους κυπρίους ιθαγενείς παίζοντας σε δυο ταμπλό

Οι εξελίξεις ανατολικά της Κύπρου μετα την, σε μεγάλο βαθμό, ολοκλήρωση των στρατιωτικών επιχειρήσεων στην Συρία και την ήττα των κούρδων στο βόρειο Ιράκ από τον ιρακινό στρατό φαίνεται να οδηγούνται σε ένα είδος σταθεροποίησης των συνόρων. Η επέμβαση της Τουρκίας στην περιοχή του Idlib στην βόρεια Συρία εμφανίστηκε σαν μέρος της διαδικασίας σταθεροποίησης – και έτσι η Τουρκία παίζει τωρα τον ρόλο του ελέγχου της συγκεκριμένης περιοχής «αποκλιμάκωσης» για να αποφευχθεί η κυριαρχία ακραίων ισλαμιστών αναμεσά στους ηττημένους ένοπλους που μεταφέρονται εκεί. Ομως η Τουρκία ακριβώς λόγω των κούρδων, επιμένει πια στο παραβιαστώ των συνόρων. Γενικά φαίνεται να διαμορφώνεται ένα τρίγωνο περιφερειακής συμμαχίας με οικονομικές και πολιτικές προεκτάσεις: Ιραν-Τουρκια-Ιρακ και αναπόφευκτα Συρία, που είναι και το πιο κοσμικό καθεστώς. Η οικονομική διάσταση αφορά σαφώς του αγωγούς ενέργειας με την Τουρκία να είναι ο κεντρικός κόμβος πια. Είναι σε αυτό το πλαίσιο που η κουρδική κίνηση για ανεξαρτησία αποδείχθηκε μπούμερανγκ – η ιρακινή κυβέρνησης ανακατάλαβε ευκολά το Κιρκουκ και οι νέα συμμαχία [Τουρκίας – Ιράν] ξεκαθάρισε την αδυναμία του κουρδικού θύλακα να κινηθεί οικονομικά αφού δεν έχει δική του έξοδο προς την θάλασσα..

Η Κυπριακή Δημοκρατία παρακολουθεί αυτές τις εξελίξεις προφανώς αμήχανα. Η σχεδόν μονοδιάστατη τα τελευταία χρόνια επένδυση [ η/και εξάρτηση] στο Ισραήλ αποδεικνύεται λανθασμένη κίνηση. Το να έχει κανείς σχέσεις με όλους είναι φυσικά βοηθητικό – αλλα η ήττα των κούρδων του βορείου Ιράκ είναι και ήττα του Ισραήλ που ξελέπιζε να φτιάξει ένα τοπικό σύμμαχο. Επένδυε επίσης στους ισλαμιστές της Συρίας για παρατεταμένο εμφύλιο. Στα νέα δεδομένα το Ισραήλ, είναι και παλιν απομονωμένο. Ιδιαίτερα απέναντι στο σκηνικό που διαμορφώνεται με συμμαχίες χωρών που μερικές έχουν πυρηνικές προοπτικές [Ιράν], διεθνή προστασία από μεγάλη δύναμη [Συρία] και γενικώς πλήρη αυτονομία από την Δύση πια όπως δείχνει και η πορεία της Τουρκίας, η /και οικονομικό βάρος όπως το Κατάρ.

Και ενώ η Κυπριακή Δημοκρατία φάνηκε να βάζει αυξανόμενα τα αυγά στο συγκεκριμένο καλάθι, το Ισραήλ ποτέ δεν επένδυσε μονοδιάστατα. Το επεισόδιο όπου εμποδίστηκαν επισκέπτες στο αεροδρόμιο Λάρνακας να κατέβουν όταν είπαν ότι θα επισκεφθούν την βόρεια Κύπρο, ήταν εκφραστικό. ΟΙ αρχές έκαναν  δυναμική επίδειξη σε μερικούς ξένους, αλλα όταν εμφανίστηκε μια ομάδα ισραηλινών, αμέσως αρκούσε ένα τηλέφωνο για να γίνουν πειθήνιοι οι αρμόδιοι. Το Ισραήλ έχει συμφέροντα και στην βόρεια Κύπρο και στην κατάσταση που είναι οι ελληνοκύπριοι μπορεί να τους διατάζει πια να μην ενοχλούν τους πολίτες του ..Και έτσι το Ισραήλ παίζει σε δύο ταμπλό [βόρεια και νοτιά] στην Κύπρο, και σαφώς όσον αφορά την ενέργεια θα κανει ότι μπορεί για να καλοπιάσει την Τουρκία..

Η δυτική εικόνα: η ΕΕ της αμηχανίας και παλιν – και η εξέγερση της Καταλωνίας σαν σύμπτωμα της κρίσης των αφηγήσεων [και θεσμοποιησης] των νεωτερικών εθνών. Και η Κύπρος έχει ήδη την προϊστορία της σε αυτό…

Δυτικά η εικόνα άρχισε πάλι να αποσταθεροποιείται. Το τέλος των αντιπαραθέσεων για την λιτότητα που επιβλήθηκε στον νότο [πλην Ιταλίας και Γαλλίας όπου δεν μπορούσαν οι Γερμανοί να επιβάλουν κάτι – παρα το ύψος του δημοσίου χρέους το έλλειμα, τα προβλήματα των τραπεζών κοκ] το διαδέχθηκε η κρίση του κέντρου που διαχειριζόταν την ευρωπαϊκή ενοποίηση με διαρροές προς τα αριστερά και στην κεντροανατολική Ευρώπη προς τα δεξιά – με την εμφάνιση μιας συγκροτημένης πια ακροδεξιάς. Η ΕΕ δεν φαίνεται να μπορεί να συγκροτηθεί πέρα από το ημιτελές σημείο που βρίσκεται σήμερα, άρα μάλλον θα βολοδέρνει αμήχανα για ένα διάστημα. Η πολιτική Τραμπ της προσφέρει μια ευκαιρία να παίξει κάποιο διεθνή ρόλο – αλλα και πάλι τα εσωτερικά την εγκλωβίζουν. Η κρίση στην Ισπανία με το πραξικόπημα της Μαδρίτης ενάντια στην αυτονομία της Καταλωνίας για να εμποδιστεί η ανεξαρτησία, απλά ανοίγει νέες πληγές – μεταφέροντας στο εσωτερικό της ΕΕ όσα η εξωτερική της πολιτική εφάρμοζε για ένα διάστημα ενάντια στην Ρωσία και άλλους «ανυπόταχτους» ανατολικά. Αν δικαιούνται οι ΚΟ σοβαροί ανεξαρτησία γιατί όχι οι Καταλανοι;..

Όσον αφορά την Κύπρο η αυτονόμηση των Καταλανων, και σύντομα και άλλων κοινοτήτων και περιοχών, ευρύτερα στην ΕΕ, θα πρέπει να ειπωθεί σαν μέρος της διαδικασίας υπονόμευσης ιστορικά του εθνικού μύθου που οικοδομήθηκε στην νεωτερικότητα με άξονα το συγκεντρωτικό κράτος. Το γεγονός ότι η Καταλωνία υπήρξε κράτος κοκ πριν την νεωτερικότητα και η γλωσσικής εκδοχή έχει μια προϊστορία αυτονομίας, δεν λέει και πολλά – πολλές περιοχές της Ευρώπης είχαν διαφορετικές πολιτικές μορφές συγκρότησης ιστορικά και είναι εύκολο να τις επικαλεστούν. Ήδη ξεκίνησαν και τα δημοψηφίσματα στην Ιταλία. Και η Κύπρος όπως παρατήρησε ο Θ. Παπαδόπουλος είχε μια αυτόνομη ιστορία, ας πούμε από τις περιοχές που συγκρότησαν το ελληνικό κράτος τον 19^ο αιώνα, με θεσμούς αυτονομίας και μια γλωσσική μορφή που είχε και καταγραφεί σαν νομική γλώσσα στις Ασιζες τον Μεσαίωνα. Και ανάλογα μπορεί να πει κανείς και για την τουρκοκυπριακή κοινότητα σε σχέση με την Τουρκία. Ο εθνικός μύθος/αφήγηση που κυριάρχησε και στις δυο κοινότητες μέχρι την δεκαετία του 1960, άρχισε να υποχωρεί παρα το ότι η τοπική εξουσία προτιμούσε για πολιτικούς και άλλους λόγους να επικαλείται την συνδεση-εξαρτηση από τα έξω…Όμως όπως φάνηκε και με την κυπριακή συνείδηση στην ελληνοκυπριακή κοινότητα και με την εξέγερση των τουρκοκυπρίων από το 2000 και μετα, στο νέο διεθνές πλαίσιο που διαμορφώνεται, ο εθνικός μύθος υποχωρεί. Ειρωνικά στην Κύπρο υπήρχε πολιτεία ανεξάρτητη μετα το 1960 [λόγω του συνοριακού καθεστώτος] και η πολιτισμική συνείδηση αναδύθηκε σαν ιστορική προέκταση του παρελθόντος αλλα και σαν νεωτερική μορφή, για να στηρίξει και την αυτονομία ευρύτερα..

Η κρίση των εθνικών αφηγήσεων είναι αναπόφευκτη – και αυτό εκφράζει και η έντονη αντίδραση με την εμφάνιση εθνικιστικής ακροδεξιάς…Η κρίση παράγει εντάσεις – καθώς όμως λ.χ. η πολωνική δεξιά κυβέρνηση νοσταλγεί κάποια αγνή πολωνική εθνική εικόνα από ένα ανύπαρκτο [στην αγνότητα και την μονοδιάστατη εικόνα του] παρελθόν, μια άλλη μερίδα της πολωνικής κοινωνίας αντιδρά οργισμένη στους δρόμους.

Η ΕΕ και σε αυτόν τον τομέα είναι μεταβατική [όπως και στην οικονομία και την πολιτική].. Δεν μπορεί να διαλυθεί αλλα δεν φαίνεται να έχει και την δυναμική να προχωρήσει. Όπως στο ενδιάμεσο σκηνικό που βρίσκεται αποτελεί ουσιαστικά ένα χώρο που επιτρέπει τις καταπιεσμένες, από την εθνική αφήγηση, μνήμες και εκδοχές να αναδυθούν με φόντο μια Ευρώπη των περιφερειών. Και αυτή η Ευρώπη σαφώς έχει την καρδιά της στην Βαρκελώνη – ενώ το παρελθόν γαντζώνεται από το φάντασμα του Φράνκο στην Μαδρίτη…

Και στην Κύπρο το ιστορικό ελληνοκυπριακό κατεστημένο αγωνίζεται να διατηρήσει ακόμα λίγο την κατάσταση εξαίρεσης, προσπαθώντας να συντηρήσει ένα διαχωρισμό εσωτερικου-εξωτερικου για να εξαπατά τους ιθαγενείς και να αποφεύγει τις κραυγαλέες πια αντιφάσεις του τι λέει και το τι πραγματικά συμβαίνει γύρω από την μικρή τοπική κοινωνία όπου συρρικνώνεται το νομικο-πολιτικο πεδίο

Στην Κύπρο όλα αυτά αντιμετωπίζονται με την αμηχανία του «μικρού» που βλέπει την κατάσταση να ξεφεύγει χωρίς να μπορεί να κανει και πολλά. Μέρος του προβλήματος είναι και το στάλωμα της πολιτικής εξουσίας και η εμμονή πια του κατεστημένου να διατηρήσει ακόμα λίγο τον ύπνο της διαδικασίας εκμετάλλευσης χωρίς ενοχλήσεις. Αυτό εκπροσωπεί και ο Αναστασιάδης και ο απορριπτικός λόγος που ουσιαστικά θέλει να παρατείνει ακόμα λίγο, όσο γίνεται το καθεστώς εξαίρεσης. Του οποίου όμως το τέλος είναι ευδιάκριτο..

Η εμπειρία του Νικολά Παπαδοπούλου στην Ευρώπη και η νέα φούσκα της κυβέρνησης για την ΑΟΖ είναι εκφραστικές αυτής της κατάστασης. Ο Ν. Παπαδόπουλος πήγε στην Ευρώπη για να πάρει στήριξη από την ομάδα των ευρωσοσιαλιστων..Υπήρχε βέβαια κάτι κωμικό στο να αναζητά στήριξη από τον Κορμπυν, αλλα η πιο αμήχανη στιγμή αφορούσε το κυπριακό…Η συμμαχία των δημοκρατών και σοσιαλιστών, έχει ήδη ανεπτυγμένες σχέσεις με τουρκοκύπριους πολιτικούς και βουλευτές χωρίς εισαγωγικά. Μόλις πρόσφατα έγινε και η αντιπαράθεση Γ. Παπανδρέου – Σιζοπουλου στα πλαίσια της ευρύτερης ομάδας των σοσιαλιστών/σοσιαλδημοκρατών διεθνώς…Εκλεγμένοι εκπρόσωποι των τουρκοκυπρίων κλήθηκαν μάλιστα και έγιναν και σχετικές συζητήσεις. Γενικά στην Ευρώπη όσοι ενδιαφέρονται πια για το κυπριακό, απλά άκουσαν τι έγινε το Κραν Μοντανα, ξέρουν ότι ο Αναστασιάδης έφυγε για προεκλογικούς λόγους, άρα έχουν δίκαιο οι τουρκοκυπριοι, και περιμένουν να δουν τι θα γίνει μετεκλογικά. Αλλα κινούνται και παλιν οι διαδικασίες για ολοκλήρωση της ένταξης των τουρκοκυπρίων οι οποίοι είναι ήδη πολίτες με βάση το νομικό σκηνικό που διαμορφώθηκε το 2004, και κατοικούν σε ευρωπαϊκό έδαφος. Οι ελληνοκύπριοι ζήτησαν παράταση μετα το 2004, ο Χριστόφιας, μετα το 2008, έπεισε την Ευρώπη ότι πραγματικά ήθελε λύση, και τωρα ολοκληρώθηκε η διαδικασία. Και παλιν η ηγεσία των ελληνοκυπρίων φαίνεται να αθετεί υποσχέσεις.

Η ειρωνεία για τον κ. Παπαδόπουλο είναι ότι οι πιο έντονοι υποστηρικτές της τουρκοκυπριακής θέσης είναι τα κόμματα που αντιστοιχούν στα ελληνοκυπριακά σχήματα που τον στηρίζουν: οι οικολόγοι και οι σοσιαλιστές. Δύσκολα μπορεί να βρει κανείς πιο εκφραστική εικόνα – στο εσωτερικό το απορριπτικό μπλοκ που στηρίζει την υποψηφιότητα Νικόλα Παπαδόπουλου προσπαθεί να πουλήσουν την εικόνα των «ευρωπαίων» και στην Ευρώπη τα αντίστοιχα κόμματα υιοθετούν βασικά τι θέσεις των τουρκοκυπρίων αριστερών η κεντροαριστερών που θέλουν λύση – και του όποιους ΕΔΕΚ/ΔΗΚΟ/ «Οικολόγοι»/Περδικης θεωρούν «όργανα της Τουρκίας»..

Και οι κωμικές αντιφάσεις την ελληνοκυπριακής δεξιάς επι Αναστασιάδη; Από την φιλοδυτική ταύτιση του Κληρίδη στην πολιτική που καθορίζουν τα δικηγορικά γραφεία και οι ολιγαρχες πελάτες

Ο ΔΗΣΥ ζει τις δίκες του φαιδρές αντιφάσεις σε αυτό το γεωπολιτικό σύνορο. Το κόμμα που είχε κανει την φιλοδυτική στάση μέρος της ιδεολογίας του τωρα προσπαθεί αν διεκδικεί καθεστώς εξαίρεσης για διάφορους ημέτερους, αλλα ακόμα χειρότερα να αποστασιοποιείται από την ευρωπαϊκή θέση για το κυπριακό. Η στάση της κυβέρνησης όταν ο ευρωπαίος αρμόδιος συμφώνησε για την καταγραφή της Cyprus Mail για το Κραν Μοντανα είναι εκφραστική – του είπαν να μην  «παίρνει θέση”. Καθώς οδηγείται στην απομόνωση [για το κυπριακό] η κυβέρνηση, τι άλλο της μένει παρα η λογοκρισία του τι λέγεται στο εξωτερικό;. Αν λοιπόν το απορριπτικό κέντρο θέλει να το παίζει ευρωσοσιαλιστικό εσωτερικά - αλλα εχθρικά προς ότι λένε οι υποτιθέμενοι σύμμαχοι του στην ΕΕ, τα ίδια και η κυβέρνηση του ΔΗΣΥ – νόμιζε ότι θα επέβαλε ένα είδος επικοινωνιακού black out..και τωρα σέρνεται να εκλιπαρεί από την μια την ακροδεξιά και από την άλλη τους δεξιούς υποστηρικτές λύσης, ενώ προσπαθεί εμφανώς να εξαγοράσει ψήφους όπως και το 1998 με ρουσφέτι υποσχέσεις κοκ. Όταν ο Αναστασιάδης πήγε στην ΕΕ και είδε τον Τουσκ και του άρχισε το ελληνοκυπριακό «ποίημα» [στο οποίο περιλαμβάνεται από ότι φαίνεται, και γιατί να αφεθούν να επιστρέψουν οι ..Μαρωνιτες] ο Τουσκ είπε «ακούσαμε τις ανησυχίες» και προφανώς βιάζονταν και αυτός να ασχοληθεί με κάτι πιο σοβαρό από την μίζερη προσπάθεια του Αναστασιάδη να βγάλει μια φωτογραφία με τον Τουσκ και να το παίξει ότι εκπροσωπεί [για το εσωτερικό ακροατήριο] αδικημένους ενώ ο ίδιος διαμαρτύρεται γιατί επιτρέπεται να επιστρέψουν σπίτια τους οι. Μαρωνιτες..

Μόνο η αγγλική λέξη pathetic περιγράφει την εικόνα..

Ακόμα και η αντιπαράθεση γύρω από τις πρώτες αποκαλύψεις από το βιβλίο του Πανικου Δημητριάδη ήταν εκφραστική – και οι δύο πτέρυγες που έχουν την φαντασίωση να λένε αλλα στο εξωτερικό και αλλα στο εσωτερικό [ η να ταυτίζονται με αλλα εκεί και αλλα εδώ] εξοργίστηκαν. Πέρα από τις αποκαλύψεις για τα ψέματα/δεσμεύομαι και τον συμπέθερο [να γίνει κούρεμα σε όλους αλλα όχι και στους «συμπέθερους»], ένα επίμαχο σημείο ήταν και η στιγμή του τηλεφωνήματος ατάκας του Αναστασιάδη [«είμαι η πιο μεγάλη πουτανα της πολιτικής»] – αφορούσε την προσπάθεια να ευκολυνθούν Ρώσοι ολιγαρχες – ουσιαστικά όλη η προσπάθεια για το καθολικό κούρεμα είχε να κανει με την εξυπηρέτηση Ρώσων ολιγαρχών. Και έτσι το φιλοδυτικό κόμμα, βρέθηκε αν είναι το κόμμα των υπόπτων [και για τους Ρώσους πολίτες- αλλα ιδιαίτερα για τους ευρωπαίους] ολιγαρχών. Το πως ο Φιλελεύθερος σαν συντονισμένη χορωδία άρχισε την υστερία μόλις η συζήτηση έφτασε σε αυτό το σημείο – και στην παρέμβασής Αυξεντίου ήταν ενδιαφέρον. Σε αυτό το πλαίσιο ίσως να ήταν και ενδεικτική η διαφοροποίηση του Πολίτη [που συγκριτικά σαφώς κράτησε αποστάσεις από την υστερία που προσπάθησε αναστήσει το κόμμα της εφημερίδας -  ο ΔΗΣΥ]….

Οι σχέσεις με την Ρωσία είναι φυσικά γεωπολιτικά σημαντικές – αλλα όταν ο Χριστόφιας προωθούσε αυτές τις σχέσεις πολιτικά, δεν αντιμετώπιζε καχυποψία. Ήταν μια γεωπολιτική ισορροπία. Η εικόνα όμως που βγαίνει τωρα δεν είναι μιας πολιτικής που αναζητά ισορροπίες, όπως η αδέσμευτη πολιτική Μακάριου κοκ.

Τωρα οι υποψίες ευρωπαϊκά και όχι μόνο έχουν να κάνουν με το ότι το όλο ζήτημα αφορά την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων δικηγορικών γραφείων [συμπεριλαμβανομένου του Αναστασιάδη] και των πελατών τους. Η Κυπριακή Δημοκρατία συρρικνώνεται πια σε ένα είδος εξυπηρέτησης μικρών ομάδων του παρασκήνιου που θέλουν το καθεστώς εξαίρεσης για ίδιον όφελος. Η Ρωσική Ομοσπονδία είναι όμως πια ένας από τους μεγάλους παίκτες στην περιοχή – και οι ισορροπίες των τοπικών δικηγορικών γραφείων είναι λεπτές. Ήδη στην ανοικτή υπόθεση Λεμπεντεφ προστέθηκε και νέα υπόθεση καθώς και οι ρωσικές αρχές αναζητούν στοιχεία για διάφορους που διακινούν κεφάλαια μέσω κυπριακών τραπεζών και δικηγορικών γραφείων..

Το υπο συρρίκνωση πολιτικο-νομικο πεδίο/χώρος των ελληνοκυπρίων, η δυναμική και το αναπόφευκτο των προσπαθειών λύσης, και το ουσιαστικό ερώτημα της εποχής [με φόντο και τις προσπάθειες σκόπιμης εξαπάτησης από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ – τελικά Κυβερνούν όντως τα δικηγορικά γραφεία;

Σε αυτό το σκηνικό οι τ/κ αποφάσισαν να προχωρήσουν επίσης σε εκλογές, διατηρούν τα όσα έγιναν μέχρι τωρα αφού σαφώς τους ευνοεί η αμήχανη [και χωρίς δικαιολογίες] άρνηση  Αναστασιάδη στις συνομιλίες…Και μετα το πρώτο σοκ και την συνειδητοποίηση ότι ο Αναστασιάδης είναι βασικά καιροσκόπος και δεν ενδιαφερόταν ούτε το 2004 για την λύση – και η εστίαση πηγαίνει έντονα πια στα συμφέροντα του δικηγορικού του γραφείου – ξανάρχισαν οι κινητοποιήσεις του χώρου της κοινωνίας που κτίζει την λύση από τα κάτω. Σε αυτό το πλαίσιο [και ίσως αποκαλυπτικά] η κυπριακή αριστερά [και στις δύο κοινότητές] παραμένει η μονή παράταξη η οποία φαίνεται να έχει ένα λόγο με συνοχή και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Και σαφώς η παράταξη που μπορεί να γίνει [η γίνεται ήδη] η βάση της επανένωσης. Μέχρι και η σχετικά ηπία πια στάση της cyprus mail απέναντι στην κυπριακή αριστερά [απέναντι στην οποία ήταν ιστορικά εχθρική] είναι εκφραστική του πως ξεκαθαρίζει η εικόνα. Σε μια πρόσφατη συνέντευξη του ο Τ. Τσελεπής τα είπε με σαφήνεια – δεν μπορεί να εγκαταλειφθεί ότι έχει ήδη συμφωνηθεί σε συγκλίσεις κοκ. Γιατί και από την αρχή να ξεκινήσει κάποιος πάλι εκεί θα καταλήξει, πάλι στα ίδια ζήτημα θα φτάσει. Αλλα καθώς περνά ο χρόνος, οι ελληνοκύπριοι βρίσκονται πια όλο και πιο πολύ σε ένα νομικο-πολιτικο έδαφος που συρρικνώνεται…

Ενώ η Τουρκία είναι πια μεγάλη περιφερειακή δύναμη χωρίς εξάρτηση από την Δύση – και με πρόσβαση στην Ρωσία, οι ελληνοκύπριοι που πρώτοι επι Μακάριου εφάρμοσαν την πολιτική των γεωπολιτικών ισορροπιών, καταλήγουν σήμερα στο κόλπα εξαπάτησης του εσωτερικού κοινού λες και δεν τους ενδιαφέρει πια τι συμβαίνει γύρω τους: Στην ΕΕ, στην Μέση Ανατολή, η και στην πολιτική γνώμη της Ρωσίας. Κυβερνούν όντως πια τα δικηγορικά γραφεία για το δικό τους συμφέρον;

Η υπόθεση με την ΑΟΖ είναι εκφραστική: κάτι που προγραμματίστηκε επι Τάσσου υλοποιήθηκε με τις γεωπολιτικές ισορροπίες Χριστόφια [και μάλιστα στο χάος του 2011] κατάντησε πια μια διαδικασία αναβολών και προσπαθειών εξαπάτησης και παλιν του εσωτερικού κοινού. Όλο το καλοκαίρι τα τουρκικά πλοία έκαναν περίπατο γύρω από την Κύπρο καθιερωνόταν πια ότι κανένας δεν μπορεί να τους πει κάτι. Ούτε ένας γεωπολιτικός σύμμαχος δεν εμφανίστηκε να πει κάτι. Η Τουρκία αμφισβητεί και την νότια ΑΟΖ, κανει άνετα ασκήσεις με τις ΗΠΑ, και περιπολεί ανοικτά της Πάφου. Το Ισραήλ μόλις πήγε να ξεκινήσει η διερεύνηση ξεκαθάρισε ότι η Τουρκία είναι ο προτιμητέος σύμμαχος…

Και σε αυτήν την κατάσταση η κυβέρνηση…διοχετεύει στον φιλελεύθερο ότι θα οριοθετήσει και τη..βόρεια ΑΟΖ..Εδώ δεν μπορεί να διαχειριστεί την νότια, δεν έχει διεθνείς συμμαχείς για να την στηρίξουν, και πουλά φούσκες για..ΑΟΖ στην βόρεια Κύπρο…