Οι αποκαλύψεις του Πανίκου Δημητριάδη: ο μόνος διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας, που προσπάθησε να διερευνήσει τα σκάνδαλα και τη διαπλοκή στο τραπεζιτικό σύστημα και δεν πρόσφερε συγκάλυψη ούτε στο συμπέθερο, ούτε στα ψέματα για το ποιοί, πότε [και για ποιών τα συμφέροντα] προωθούσαν το καθολικό κούρεμα, ούτε στη διαπλοκή των δικηγορικών γραφείων στους διορισμούς ΔΣ των τραπεζών…

Το σαββατοκυρίακο άρχισε να επανέρχεται το ζήτημα του κουρέματος μετά τη προδημοσίευση αποσπάσματων από το βιβλίο του Πανίκου Δημητριάδη. Την Τρίτη, οι συναγερμικές εφημερίδες προσπάθησαν να ρίξουν στα μαλακά το θέμα – η Αλήθεια το έπαιξε «περσινά ξινά σταφύλια» [το ξανακούσαμε] ενώ ο Πολίτης «ξανά μανά για το κούρεμα του 2013». Βέβαια, το θέμα δεν είναι απλώς το κούρεμα [που είναι ένα μεγάλο θέμα του τί ήθελε πραγματικά ο Αναστασιάδης] αλλά δύο ουσιαστικά ζητήματα, για τα οποία  ο Αναστασιάδης θα έπρεπε να διερευνηθεί, και δεν διερευνήθηκε, διότι προφανώς φοβόταν – έτσι έστησε την κωμική, τελικά, ιστορία με την επιτροπή Πική, την οποία χωρίς ντροπή, την παρουσίασε ότι θα τον ερευνούσε, ενώ δεν μπορούσε, αφού ο ίδιος την είχε διορίσει.

1.    Τα ψέματα του προέδρου: Δεσμεύομαι. Το πρώτο βασικό ζήτημα ότι ο Αναστασιάδης έλεγε εν γνώσει του ψέματα σκόπιμα, και συνέχισε να λέει ψέματα και μετά που το όλο σκηνικό με το καθολικό κούρεμα έσκασε αρνητικά στο πρόσωπο του. Εκείνο το ψέμα, το οποίο κωδικοποιήθηκε στη λαϊκή έκφραση με την κωμική αναφορά στη λέξη «δεσμεύομαι», συνοδεύει τον Αναστασιάδη και θα τον συνοδεύει για πάντα. Οπότε, το βασικό ερώτημα είναι ποιός μπορεί να πιστέψει ένα άτομο που τόσο σκόπιμα έλεγε ψέματα;

2.    Ο συμπέθερος, το δικηγορικό γραφείο και οι πλούσιοι πελάτες που ήταν υπεράνω των κυπρίων πολιτών: Το δεύτερο ζήτημα αφορά τις εκροές καταθεσεωνφ από τον συμπέθερο του κ. Αναστασιάδη, αλλά όπως φάνηκε και από άλλους του κύκλου του. Με αυτήν την έννοια ο Αναστασιάδης, όχι μόνο έλεγε ψέματα συνειδητά και σκόπιμα, αλλά ουσιαστικά συμπεριφερόταν με ένα τρόπο απόλυτα ιδιοτελή – ειδοποίησε τους δικούς του να βγάλουν χρήματα εκτός Κύπρου, ενώ σκόπευε να επιβάλει ένα καθολικό κούρεμα σε όλους του υπόλοιπους. Το να θέλεις να επιβάλεις κούρεμα και στις ελάχιστες καταθέσεις ενός παιδιού/μαθητή/τρια που βάζει μερικά ευρώ στο λογαριασμό του κάθε εβδομάδα, ενός ηλικιωμένου, ενός αρρώστου, και να ειδοποιείς την οικογένεια σου να βγάλει εκατομμύρια, είναι ανήθικο φυσικά, και σε μια ευνομούμενη πολιτεία ο κ. Αναστασιάδης θα έπρεπε παραιτηθεί άμεσα και να διερευνηθεί για ατιμωτικό αδίκημα. Από το δικαστήριο της Ιστορίας δεν θα γλυτώσει, και η εικόνα της αρπαχτής και της διαπλοκής που αποδίδει στο πρόσωπο του εκείνη η συμπεριφορά, είναι πια μέρος της εικόνας του – και στην Κύπρο και στο εξωτερικό.

Οι προσπάθειες συγκάλυψης των ψεμάτων και της ευνοιοκρατικής συμπεριφοράς/ρουσφετιού στους ημέτερους

Το πιο ενδιαφέρον με τα δυο πιο πάνω ζητήματα, τα οποία έγιναν γνωστά, από το τέλος του Μαρτίου του 2013, είναι πώς προσπάθησε ο Αναστασιάδης να τα συγκαλύψει. Και ποιοί τον βοήθησαν.

Και σε αυτό το πλαίσιο εξηγείται και η σχεδόν υστερική επίθεση της αρχισυνταξίας του Φιλελευθέρου ενάντια στο Δημητριάδη, την Τέταρτη, αλλά χωρίς ουσιαστικά να αμφισβητούν όσα είπε – απλώς η κ. Ταραμουντά και κ. Μιχαηλίδης [και η κ. Χατζηδημητρίου σαν φύλλο συκής] φάνηκαν να ενοχλούνται, όπως κάποιοι που έχουν ένοχη συνείδηση. Ενδέχεται να τους ενόχλησε ιδιαίτερα η αναφορά σε τηλεφωνήματα [εκεί ήταν η εστίαση την προηγούμενη μέρα] μέσω των οποίων ο Αναστασιάδης εκβίαζε και απειλούσε [με την ατάκα που θα τον συνοδεύει πια για πάντα «είμαι η μεγαλύτερη πουτάνα της πολιτικής»] – άλλωστε η δική τους συμπεριφορά το 2013 ήταν υποδειγματική στο να προωθούν πρωτοσέλιδα για να εξυπηρετήσουν το προεδρικό, λες και είχε προηγηθεί ένα σχετικό τηλεφώνημα

[σχετική αναφορά για την λειτουργία του Φιλελευθέρου που δεν ήθελε καν έλεγχο για την σύγκρουση συμφερόντων μελών των ΔΣ των τραπεζών, στο επόμενο κείμενο].

Ας δούμε, όμως, τις στρατηγικές Αναστασιάδη.

Αρχικά, το 2013, το όλο θέμα με τις εκροές του συμπέθερου, παρά το ότι διέρρευσε στον τοπικό αριστερό τύπο, ουσιαστικά δεν κυκλοφόρησε σε άλλα ελληνοκυπριακά ΜΜΕ… Πέρασε ως είδηση στα ηλεκτρονικά ΜΜΕ στην Ελλάδα και επέστερεψε αναγκαστικά. Τότε το επιτελείο Αναστασιάδη [το οποίο αποτελείται από δημοσιογράφους που πουλούσαν την εικόνα αντικειμενικότητας πριν, για να μετατραπούν σε φανατικούς του αφεντικού τους σε ένα μήνα] έριξε το  σκηνικό ότι.. δεν ήξερε ο Αναστασιάδης για το κούρεμα και ότι όταν πήγε στο Eurogroup [αφού είχε διαβεβαιώσει του κύπριους πολίτες ότι δεσμεύεται ότι δεν θα υπάρξει κούρεμα] και εκεί διαπίστωσε την τραγική κατάσταση των τραπεζών και αναγκάστηκε να δεχθεί… Το ότι τα ελληνοκυπριακά ΜΜΕ πρόβαλαν [και μερικά με φανατισμό] αυτή την αστεία δικαιολογία, είναι ενδεικτικό της εξαθλίωσης της ελληνοκυπριακής δημοσιογραφίας όσον αφορά στους προνομιούχους αρχισυντάκτες και σχολιογράφους. Ήταν ένα ξεκάθαρο ψέμα και το ήξεραν. Αν ήθελαν απόδειξη μπορούσαν να γυρίσουν πίσω στον Νοέμβριο του 2012, όταν με την γνωστή πια ψευτομαγκιά που τον χαρακτηρίζει [βασικά εκτός από πολιτικός του ιδιοτελούς συμφέροντος είναι και ένα δειλός πολικός όσον αφορά στις πολίτικες ευθύνες και την αλήθεια] απειλούσε τον προηγούμενο πρόεδρο, τον κ. Χριστόφια, ότι θα τον έπαιρνε δικαστήριο γιατί επέμενε να διαπραγματεύεται μέχρι το τέλος με την τρόικα – και να μην δέχεται τους ορούς της, λ.χ. για έλεγχο του φυσικού αεριού ή ιδιωτικοποιήσεις ή πλήρη κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων.

Ο λόγος της επίθεσης Αναστασιάδη τον Νοέμβριο του 2012 ήταν ακριβώς ότι υπήρχαν ανησυχίες για εκροές καταθεσεών από την Λαϊκή. Άρα ήξερε ότι είχαν μεγάλο πρόβλημα οι δύο τράπεζες – και ιδιαίτερα η Λαϊκή. Και τί έκανε; Ενώ απειλούσε άλλους για τις εκροές που οδηγούσαν σε κίνδυνο κατάρρευσης της κυπριακής οικονομίας μέσω τραπεζών, πληροφορούσε τους δικούς του να βγάλουν τα χρήματα τους στο εξωτερικό – να κάνουν, δηλαδή, εκροές… Ακόμα χειρότερα για τα ψέματα που έλεγε ο Αναστασιάδης ότι δεν ήξερε και ότι του έβαλαν «πιστόλι στον κρόταφο», ήταν το γεγονός ότι υπουργός οικονομικών του ήταν ο Μ. Σαρρής, που ήταν επικεφαλής της Λαϊκής, ενώ η Λαϊκή έφτασε τα 9 δις του ΕΛΑ [της στήριξης, δηλαδή, από την ΕΚΤ].. Δεν ήξερε ο Σαρρής την κατάσταση της Λαϊκής; Σαν κερασάκι στην τούρτα του συνειδητού ψέματος, ο βουλευτής του ΔΗΣΥ, ο κ. Δίπλαρος, δήλωνε σε τηλεοπτικές εκπομπές ότι ήταν η κόρη του Χριστόφια που έβγαλε λεφτά εκτός Κύπρου. Μετά το απέσυρε, βέβαια, για να γλυτώσει την δίκη, αλλά ήταν εκφραστικό του ψέματος που ρίχτηκε τότε, και της προσπάθειας να μετατοπιστεί η εστίαση από την ευθύνη, ψέματα, και παρατυπίες [προνομιακή πληροφόρηση συμπέθερου] Αναστασιάδη..

Τελικά, το κούρεμα και το παρασκήνιο του ήταν και θα μείνει μια ξεκάθαρη καταγραφή του πως λειτουργεί το βαθύ κατεστημένο – να λέει ψέματα χωρίς ντροπή δημοσία, να προσπαθεί να φορτώσει στην κοινωνία τις ζημίες των πλουσίων, και να προσπαθεί να γλυτώσει τους ημέτερους από οπουδήποτε κόστος…

Ένας δικαστής από το παρελθόν – και η συσπείρωση του κατεστημένου: Δεν ήξερε ο Πικής ότι διορίστηκε με νόμο που του απαγορεύει να διερευνήσει το σκάνδαλο του συμπέθερου και το ψέμα του «δεσμεύομαι»;

Η επόμενη προσπάθεια μετατόπισης ήταν η επιτροπή Πική – όταν ο τέως επιφανής δικαστής αποκάλυψε πόσο εύκολο ήταν να χρησιμοποιηθεί και μέρος του δικαστικού συστήματος για την συγκάλυψη του κατεστημένου. Ο κ. Πικής, χωρίς ίχνος ντροπής επίσης, δέχθηκε το διορισμό, και σιώπησε, ενώ ήξερε, όπως φάνηκε μετά, ότι διορίστηκε ακριβώς από το προεδρικό, διότι σύμφωνα με τον νόμο, δεν μπορούσε ένα διορισμένος να ερευνήσει αυτούς που τον διόρισαν. Ο νόμος είχε γίνει για να αποφεύγεται η διαπλοκή. Ο κ. Αναστασιάδης και ο κ. Ιωνάς χρησιμοποίησαν τον νόμο για να αποφύγουν  έρευνα και ο κ. Πικής φάνηκε πρόθυμος να συγκαλύψει. Ακόμα και όταν ο Αναστασιάδης δήλωνε ότι του ζήτησε να τον ερευνήσει πρώτο εκείνον, ο Πικής σιωπούσε ένοχα. Τελικά, τον Αύγουστο έμαθε η κοινωνία ότι  ο διορισμός απαγόρευε την διερεύνηση του Αναστασιάδη και της υπόθεσης του συμπέθερου…

Και τα περισσότερα ΜΜΕ σιώπησαν, και έκαναν ότι δεν κατάλαβαν το ψέμα Πική, όταν τελικά τον Αύγουστο αποκαλύφθηκε ότι αφού δέχθηκε διορισμό ο Πικής από τον Αναστασιάδη δεν μπορούσε να τον ερευνήσει. Και σιώπησε τόσο πειθήνια ο Πικής τότε. Ήταν ένα δείγμα της βαθιά διαπλοκής του κατεστημένου ως σύνολο..

Η αλήθεια του Δημητριάδη: ο Αναστασιάδης, όχι μόνο ήξερε, αλλά εισηγήθηκε και το καθολικό κούρεμα, και ήξερε επίσης για τον συμπέθερο..

Τί αποκάλυψε, λοιπόν, ο Πανικος Δημητριάδης; Επιβεβαίωσε ότι το θέμα του κουρέματος εμφανίστηκε στο Eurogroup από τις 4 Μαρτίου. Υπήρχε και το άλλο ψέμα τότε, ότι το κούρεμα το ..δέχτηκε ο Χριστόφιας… Εκείνο το ψέμα διοχετεύτηκε μέσα στο κατακλυσμό της σκόνης που έριχνε τότε η πλειοψηφία των ελεγχόμενων ΜΜΕ, [και αναμασαται ακόμα σε αμυντική, όμως, στάση πια από τους συναγερμικους που προσπαθούν να γαντζωθούν από οτιδήποτε για να αποφύγουν την αλήθεια ότι ο Αναστασιάδης και ήξερε για το κούρεμα που κατατέθηκε επι προεδρίας του, στις 4 Μαρτίου, και το αποδέχτηκε λέγοντας ψέματα στο κοινό, και ο ίδιος αποφάσισε να το προωθήσει με την μορφή καθολικό κούρεμα] με τη δικαιολογία ότι η νομοθεσία για bail in [διάσωση με ίδια μέσα] είχε περάσει από την ΕΕ τους προηγούμενους μήνες. Υπήρχε, βέβαια, μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στο να υπάρχει πιθανότητα με βάση την ευρωπαϊκή νομοθεσία, να επιβάλλονται ζημιές σε επενδυτές τραπεζών που καταρρέουν, και να επιβάλλεται ένα καθολικό κούρεμα. Σαφώς δεν υπήρχε κούρεμα καταθέσεων σε ότι συμφωνήθηκε τον Νοέμβριο του 2012, και το καθολικό κούρεμα το είχε επιλέξει ο Αναστασιάδης για να προστατεύσει του ξένους πλούσιους πελάτες του δικηγορικού του γραφείου από το bail in όπως όλα δείχνουν…Ο Δημητριάδης στο βιβλίο του χαρακτηρίζει την προσπάθεια αυτή της κυβέρνησης Αναστασιάδη «Φορολογώντας τους φτωχούς γιά να προστατευθούν οι πλούσιοι» (Taxing the poor to protect the rich).

Όχι μόνο ήξερε, λοιπόν, ο Αναστασιάδης και ο υπουργός του, αλλά έλεγαν ψέματα από τι 4 Μαρτίου μέχρι τις 15.. Και το έγγραφο που αποκαλύφθηκε τότε σαν προσχέδιο για νομοσχέδιο στη βουλή, το οποίο, ειπώθηκε τότε ότι ήταν… πρωτοβουλία υπάλληλου [ένας υπάλληλος αποφάσιζε να καταθέσει νομοσχέδιο για.. κούρεμα καταθέσεων – τέτοιο επίπεδο ψεμάτων, τέτοιο επίπεδο υπακοής και δουλοπρέπειας από την πλειοψηφία των ΜΜΕ]..

Και όχι μόνο έλεγαν ψέματα, αλλά όταν ο Δημητριάδης τηλεφώνησε στο προεδρικό, μετά που έμαθε ότι οι συγγενείς του προέδρου έβγαζαν άρον άρον εκατομμύρια [άρα ενίσχυαν τις εκροές και οδηγούσαν σε χειρότερη κρίση – άλλωστε και στο Δημητριάδη η πληροφορία είχε έρθει από τη Λαϊκή], του είπαν το παραμύθι ότι.. θα αγόραζαν σπίτι στο Λονδίνο. Η οικονομία κινδυνεύει από τις εκροές και ο Αναστασιάδης με τους συγγενείς του, θεωρούσαν ότι όλα αυτά αφορούσαν άλλους. Όχι αυτούς. Η Κύπρος μετατρέπονταν πραγματικά σε ένα είδος «banana republic», όπως την είχε προφητικά αποκαλέσει ο Γ. Κληρίδης όταν ήταν πρόεδρος: η χώρα οδηγείτο σε μια βαθύτερη οικονομική περιπέτεια με μοναδικό στόχο την εξυπηρέτηση ξένων ολιγαρχών – πελατών του δικηγορικού γραφείου ενός πολιτικού, και τη μεροληπτική αντιμετώπιση της οικογένειας του σε σχέση με τους υπόλοιπους πολίτες..

Ίσως εκείνη η συστράτευση του κατεστημένου, να ήταν και η τελευταία, πύρρεια νίκη του. Ο λόγος της συστρατευση όλων [από τον Παττίχη του Φιλελευθέρου με τις πρωτοσέλιδες απειλές του, μέχρι τον Πολίτη – Αλήθεια και τον Ν. Παπαδόπουλο] ήταν ο φόβος από την έκρηξη οργής του κοινού, και τις συνέπειες των προβλημάτων των δύο τραπεζών που στήριζαν το κατεστημένο… Εκείνες τις μέρες μπορούσες να δεις τον Πόλυ Πολυβίου [του προσκηνίου και του παρασκηνίου των τραπεζών, αλλά και του δικαστικού κατεστημένου] να ρίχνει βαρύ δάκρυ, συνειδητοποιώντας ότι είχε χαθεί το παιχνίδι που στήθηκε από το 2011 για να συγκαλυφθούν τα σκάνδαλα των τραπεζών, και ιδιαίτερα η κερδοσκοπική αγορά ελληνικών ομολόγων που μετατράπηκε σε μπούμερανγκ για την Τράπεζά «του»..

Η απειλή του Δημητριάδη: αυτό που αποκαλύπτεται δεν είναι μόνο ένας πρόεδρος που απειλεί με  ατάκες του στυλ «είμαι η μεγαλύτερη πουτανα της πολιτικής», αλλά και ένας πολιτικός που φαίνεται να βάζει συνειδητά τα συμφέροντα των πελατών ενός δικηγορικού γραφείου [ή μιας προνομιακής ομάδας «επενδυτών»]  πάνω από το συλλογικό καλό της κοινωνίας που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί

Ο Πανίκος Δημητριάδης αγγίζει όμως και σε κάτι βαθύτερο έστω σαν παρατηρητής από την οπτική της Κεντρικής Τράπεζας. Ποιό ήταν το πραγματικό σχέδιο του Αναστασιάδη; Διότι πέρα από τις προσπάθειες λογοκρισίας των τοπικών ΜΜΕ, υπήρξε και η διεθνής πληροφόρηση, που ήταν σαφής ότι ήταν ο ίδιος ο Αναστασιάδης που εισηγήθηκε το καθολικό κούρεμα… Και φυσικά, σαν δειλός δεν ανέλαβε ποτέ την ευθύνη – έψαχνε όπως πάντα κάπου να φορτώσει την ευθύνη…

Τί ήθελε ο Αναστασιάδης; Όπως φαίνεται και από τις καταγραφές του Δημητριάδη που επιβεβαιώνουν όσα γράφτηκαν τότε στο διεθνή τύπο [και λογοκρίθηκαν τοπικά] για τις συζητήσεις το βράδυ της 15^ης Μαρτίου, ο Αναστασιάδης φαίνεται ότι είχε μιλήσει με πελάτες του δικηγορικού του γραφείου στους οποίους είχε υποσχεθεί ότι το κούρεμα για αυτούς δεν θα ξεπερνούσε το 10%.. Για αυτό αγχωνόταν. Δεν ενδιαφερόταν για του κύπριους πολίτες – εμάς τους Κυπρίους μας κορόιδευε ξεδιάντροπα. Αυτό που τον ενδιάφερε ήταν να προστατεύσει τους  ξένους ολιγάρχες φίλους του, οι οποίοι θα μπορούσαν να του προσφέρουν χρήμα και διευκολύνσεις. Η προέκταση, βέβαια, ήταν ότι έμμεσα, έστω και αν δεν το καταλάβαινε, οδηγούσε την χώρα στην πλήρη εξάρτηση από το ξένο [και παρασιτικό ] κεφάλαιο που περνούσε απο την Κύπρο για να αποφεύγει φορολογίες και άλλους μηχανισμούς ελέγχου..

Ακόμα χειροτέρα ο Αναστασιάδης για να εξυπηρετήσει τους ολιγάρχες «πλούσιους φίλους του», όπως έλεγαν ειρωνικά οι άλλοι ευρωπαίοι ηγέτες μεταξύ τους, εισηγήθηκε την κατάργηση της προστασίας των 100,000 ευρώ σε καταθέσεις. Αυτό το όριο τέθηκε από την Ευρώπη ακριβώς σαν ύστατη άμυνα των πολιτών. Αν περνούσε από την Κύπρο αυτή η κατάργηση θα είχε πια γίνει το πρώτο βήμα για μια διεθνή επίθεση των τραπεζιτών και των μεγάλου- κεφαλαίου/καταθετών ενάντια στους μικρούς καταθέτες: κάθε φορά που θα είχαν πρόβλημα τράπεζες θα έμπαινε ένα καθολικό κούρεμα. Και φυσικά, το 10% για ένα εκατομμυριούχο δεν είναι σημαντικό, αν πρόκειται να γλυτώσει 30%, αλλά για τους μικροκαταθέτες και το 5% και το 7% είναι και θέμα επιβίωσης. Και αυτό φάνηκε από το γεγονός ότι αυτές οι καταθέσεις που διασωθήκαν [διότι το σχέδιο Αναστασιάδη πρόβλεπε να κουρευτούν και οι καταθέσεις σε όλες τις τράπεζες και τα συνεργατικά] αποτέλεσαν ουσιαστικά τις αποταμιεύσεις που στήριξαν πολλούς την περίοδο της βαθιάς ύφεσης του μνημονίου – και τώρα φαίνεται να εξαντλούνται – προκαλώντας και μείωση στην κατανάλωση..

Το ότι μετά ειπώθηκε ότι συνειδητοποιήσαν οι ευρωπαίοι ηγέτες ότι είναι παράνομο, είναι αστείο – το ήξεραν φυσικά, ήταν βασικός μηχανισμός ελέγχου, αλλά περίμεναν να δουν αν θα γίνονταν όντως πειραματόζωα οι ελληνοκύπριοι, όπως προσπαθούσε να τους πουλήσει ο νέος τους πρόεδρος τότε..

Όταν αποκατασταθεί πλήρως η εικόνα και εσωτερικά η εξέγερση των κυπρίων που πάντρεψε το καθολικό κούρεμα θα αναγνωριστεί σαν μια εξαιρετική σημαντικής στιγμή διεθνώς στην αντιμετώπιση της επίθεσης των τραπέζιων και των δικηγορών τους - για αυτό αγωνιζόταν ο Αναστασιάδης ουσιαστικά, και για αυτό ο Νίκολας Παπαδόπουλος ακόμα αυτοπυροβολείται όταν προκύπτει το θέμα.

Ο Πανίκος Δημητριάδης σε εκείνο το χάος που προέκυψε από την αποτυχημένη προσπάθεια του Αναστασιάδη να επιβάλει το καθολικό κούρεμα, προσπάθησε και τα κατάφερε να σταθεροποιηθεί η κατάσταση. Όμως, έγινε αμέσως στόχος του Αναστασιάδη και του κύκλου του κατεστημένου. Όπως έγραψε και σε ένα σχόλιο με ειλικρίνεια ο Διονυσίου, ο Αναστασιάδης ήταν εξοργισμένος γιατί ο Δημητριάδης δεν βγήκε να πει ψέματα για τις εκροές της οικογένειας του και να το καλύψει. Αλλά ο Δημητριάδης ήταν επικίνδυνος και για ένα άλλο λόγο – ήταν ο πρώτος και ο μόνος κεντρικός τραπεζίτης στην ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας που δεν ελεγχόταν από τα συμφέροντα των ιδιωτικών τραπεζών. Σε εκείνες τις συζητήσεις τότε ο Αυξεντίου είχε ομολογήσει σε μια στιγμή ειλικρίνειας την αντίληψη του; Ότι η δουλειά του κεντρικού τραπεζίτη ήταν, λέει, να συγκαλύπτει, όχι να διερευνά. Ο Δημητριάδης είχε ξεκινήσει από τον Αύγουστο του 2012 να διερευνά – για να δει, σαν υπεύθυνος στο εν λόγω τομέα τις ανάγκες και τα αιτίες. Και για αυτό έγινε στόχος..

Η επίθεση εναντίον του το υπόλοιπο του 2013 ήταν εξουθενωτική. Άντεξε μέχρι να σταθεροποιηθεί το τραπεζιτικό σύστημα και επέστρεψε στην πανεπιστημιακή του θέση. Αλλά ο τρόπος που το κατεστημένο προσπάθησε να τον υπονομεύσει ήταν εκφραστικός του πόσο αδίσταχτο ήταν – αλλά και πόσο ελάχιστα σεβόταν τους θεσμούς της Ευρώπης αλλά και της Δημοκρατίας. Αξίζει να αναφερθεί ενδεικτικά ότι όταν ξεκίνησε η τελική επίθεση εναντίον του, τον Σεπτέμβρη του 2013, αφού είχε προηγηθεί ένα είδος θεσμικού πραξικοπήματος με τον διορισμό ένα συμβουλίου για να ελέγχει και να υπονομεύει τον Δημητριάδη [με τεκμήριο εκείνης της διαπλοκής την εκπληκτική αύξηση του μισθού των μελών του ΔΣ της Κεντρικής Τράπεζας από 1700 σε 30,000. Εν μέσω κρίσης.. Και αυτή η εξαγορά πέρασε έτσι επίσης από τα ΜΜΕ. Τα οποία πειθήνια τον Σεπτέμβριο εξαπέλυσαν επιθέσεις εναντίον του Δημητριάδη γιατί επέμενε να γίνει έλεγχος για σύγκρουση συμφερόντων  κατά τους διορισμούς στο ΔΣ της τράπεζας Κύπρου. Πως όμως θα διόριζε το δικηγορικό γραφείο Αναστασιάδη αν τηρούνταν οι θεσμοί… Και είχε και ο Φιλελεύθερος τότε τα δικά του συμφέροντα στους διορισμούς, όπως διέρρευσε, όπως φυσικά και η αρχιεπισκοπή κοκ…

Αλλά αυτό είναι ένα άλλο κεφάλαιο – για το πώς ακόμα κα όσοι πουλούσαν την εικόνα του «φιλελευθέρου» ταυτιστήκαν [πλην μερικών εξαιρέσεων] με εκείνο το κλίμα περιρρεουσα, ψεμάτων και θεσμικής έκτροπης. Ήταν η εποχή του Ρίκκου… Και η εποχή που ο Αναστασιάδης τηλεφωνούσε και απειλούσε διότι όπως έλεγε ήταν η πιο μεγάλη πουτάνα της Κυπριακής πολιτικής..