Φόρος τιμής στην εξέγερση της Καταλονίας, 2017 [ οι ιστορικές παραδόσεις της αντίστασης στο συγκεντρωτικό κράτος και/η πως οι τυφλοπόντικες της αριστερογενους εξέγερσης ανοίξουν τούνελ και ρωγμές στα τείχη της εξουσίας]

https://www.rt.com/news/405591-spanish-police-hotel-evictions-catalonia/

Hotels around Catalonia evicted up to 500 Spanish police officers from their premises on late Monday, amid a local outcry and mass protests surrounding their buildings. The demonstrators surrounded hotels in the towns of Calella, Pinedea and Figueres, shouting, “Out with the occupying forces!” and singing Catalan songs.

Αν συγκρίνει κανείς τα δημοψηφίσματα στο βόρειο Ιράκ και την Καταλονία, προκύπτει ένα παράδοξο. Στο βόρειο Ιράκ δεν υπήρξαν επεισόδια, αλλά οι κούρδοι ένοπλοι επέβαλαν κατ’ οίκον περιορισμό στο Κιρκούκ. Στην Καταλονία αντίθετα η κυβέρνηση της Μαδρίτης έστειλε ουσιαστικά στρατό καταστολής – και προκάλεσε έντονες αντιπαραθέσεις, με επιθέσεις των αστυνομικών, αντίσταση πολιτών, πληγωμένους κοκ… Ως αποτέλεσμα, στο βόρειο Ιράκ υπάρχει αμηχανία, καθώς οι 3 χώρες που περιβάλουν το βόρειο Ιράκ εξέφρασαν με σαφήνεια την αντίθεσή τους, ενώ στην Καταλονία η οργή για την απόπειρα καταστολής από την Μαδρίτη, προκάλεσε μαζική αντίδραση και στροφή στην απόσχισή, και η γενική απεργία ήταν εκφραστική. Στο Ιράκ, η κίνηση του Μπαρζανί τον οδηγεί σε αδιέξοδο, ενώ στην Καταλονία ένα δημοψήφισμα που θα μπορούσε να περάσει κάπως απαρακράτητο, μετατράπηκε σε ιστορικό γεγονός….

Ίσως γιατί στην δύση/Ευρώπη η διαδικασία συγκρότησης μιας ευρωπαϊκής ομοσπονδίας βρίσκεται σε ένα μετέωρο σημείο, ενώ στη Μέση Ανατολή μετα από σχεδόν 20 χρόνια πολέμων, φαίνεται να κάθεται κάπως η σκόνη, και το πιο ευδιάκριτο σημείο σταθερότητας είναι τα νεωτερικά σύνορα. Και στη Μέση Ανατολή η ισορροπία δυνάμεων είναι η βάση για το σεβασμό της κυριαρχίας/συνόρων. Οι κούρδοι δεν έχουν αυτή τη συγκριτική δύναμη, και φαίνεται ο Μπαρζανί έπαιξε σε λάθος χρονικό στιγμή..

Το μπούμερανγκ της καταστολής και η βραχυπρόθεσμη επένδυση του Ραχοι, για να σώσει τον εαυτό του, που οδηγεί οριστικά στην μεσοπρόθεσμη αποσύνθεση του πάλαι ποτέ συγκεντρωτικού ισπανικού κράτους

Η απόφαση του Ραχόι να οδηγήσει σε σύγκρουση με τη Βαρκελώνη έχει δυο άξονες. Από την μια φαίνεται να ήλπιζε όντως ότι θα καταφέρει να σταματήσει το δημοψήφισμα με επίδειξη δύναμης, ενώ από την άλλη, φαίνεται να ποντάρει στην ένταση, για να μείνει ακόμα λίγο στην εξουσία[1] [με δεδομένο ότι έχει κυβέρνηση μειοψηφίας και ότι σε λίγο καιρό ξεκινά και η δίκη για διαπλοκή του κόμματός του -στην οποία εμπλέκεται και ο ίδιος] ..Σε ένα ευρύτερο δομικό πλαίσιο, ο Ραχόι συμπεριφέρεται ως ένας πολιτικός που οδηγεί στη χώρα του στην ιστορική αποσύνθεση σαν συνέπεια πρακτικών που ελπίζει να του αποδώσουν κάτι βραχυπρόθεσμα..

Οι ένοπλες δυνάμεις της Μαδρίτης, ωστόσο βρέθηκαν αντιμέτωποι με ένα έξυπνο κίνημα διαχείρισης της καταστολής μέσω των ΜΜΕ, και μέχρι το τέλος του πρωινού ήταν σαφές ότι οι δυνάμεις της Μαδρίτης δεν μπορούσαν να σταματήσουν το δημοψήφισμα, ούτε να τρομοκρατήσουν. Αντίθετα, η εικόνα στο χώρο του τηλεοπτικού θεάματος κερδήθηκε από την Καταλονία. Ήταν εκφραστικό του αδιέξοδου της Μαδρίτης ότι άρχισαν να διοχετεύουν εικόνες από εξοργισμένους πολίτες που έδιωχναν τις δυνάμεις καταστολής. Η Μαδρίτη που ξεκίνησε για να επιβάλει λίγο πολύ κατάσταση κατ’οίκον, βρέθηκε να προσπαθεί να εκμαιεύσει συμπάθεια για κυνηγημένους αστυνομικούς..

Η ήττα στο πεδίο της επιβολής αφήνει ανοιχτή την «ελπίδα» για μια φευγαλέα πύρρεια νίκη για τον Ραχοι – ή έτσι ελπίζει τουλάχιστον – για συσπείρωση των συντηρητικών στην υπόλοιπη Ισπανία… Αυτό το νόημα είχαν και οι προσπάθειες οργάνωσης κινητοποιήσεων, εκτός Καταλονίας φυσικά. Ένα σύμπτωμα του ρατσισμού που προσπάθησε να προωθήσει ο Ραχοι ήταν και η επίθεση στον ποδοσφαιριστή της Μπαρτσελόνα, Πικέ, που είχε ταχθεί υπερ του δημοψηφίσματος ανεξαρτησίας.. Αν συνεχιστεί η ένταση και επιταχυνθεί η ιστορική αποσύνθεση του ισπανικού κράτους που φαίνεται να έχει αρχίσει με την αντιπαράθεση στη Βαρκελώνη [έστω και με αποχώρηση, πρώτα των Καταλανων και μετά των Βάσκων] το κόμμα του Ραχοι, της δεξιάς θα προσπαθήσει να κερδίσει τις εκλογές στην υπόλοιπη ισπανικά… Αν στις επόμενες εκλογές δεν ψηφίσουν [λόγω αποχής] οι καταλανοι, ο Ραχόι ελπίζει να πάρει πλειοψηφία. Μακροπρόθεσμα αυτό βέβαια είναι το τέλος της Ισπανίας ως κράτους που καλύπτει το σημερινό γεωγραφικό χώρο, και του κόμματος του Ραχόι στις περιοχές των Βάσκων και των Καταλανών. Αλλά έτσι και αλλιώς η ιστορία φαίνεται να τρέχει – οι καταλανοί θα σπρώξουν θεσμικά την ανεξαρτησία, προκαλώντας νέες δυναμικές και αναλογη ρευστότητα. Αν ο Ραχόι και η Μαδρίτη υποχωρήσουν έστω στο να συζητηθεί το σύνταγμα του 1978, οδηγούνται και πάλι νομικά σε [ίσως πιο οργανωμένη] αλλά αναπόφευκτη αποσύνθεση του κράτους της Μαδρίτης…

Η Ευρωπαϊκή αμηχανία

Η ΕΕ στήριξε τη Μαδρίτη μεν, αλλά καταδίκασε τη βία δε… Η συμμετοχή ενός θεσμικού οργάνου σε μια αντιπαράθεση, [όπως μιας τοπικής κυβέρνησης, όπως της Καταλονίας] δεν είναι αυτονόητο ότι θα προκαλέσει σχόλια από την ΕΕ… Η ΕΕ έκανε, με αυτήν την έννοια και κίνηση προς την Καταλονία – αλλά φάνηκε να στηρίζει τα υπάρχοντα σύνορα ως βασική αρχή. Για πόσο θα φανεί.… Αλλά, βέβαια, αν συγκρίνει κανείς με το τί γινόταν 1989-91 η κωμική υποκρισία της Δύσης είναι εμφανής. Η Σερβία υπενθύμισε πως η Δύση αναγνώρισε το Κόσοβο και χωρίς καν δημοψήφισμα. Ήταν και εκείνη η κίνηση θεαματικής επιβολής, ο βομβαρδισμός της Γιουγκοσλαβίας ένα είδος κουτιού της Πανδώρας που ανοίγει τώρα…

Η Καταλανική Άνοιξη που γράφει το μέλλον…

Στην ίδια την Καταλωνία οι δυναμικές φαίνονται πια δύσκολο να συγκρατηθούν.

Ήδη την Κυριακή υπήρχαν όλα στα στοιχεία που συνθέτουν ένα νέο συλλογικό μύθο/ηγεμονικό τοπικό αφήγημα: οι καταλανοι αστυνομικοί να φαίνονται απρόθυμοι να επιβάλουν τις διαταγές της Μαδρίτης, οι αστυνομικοί που κλαίνε, όταν βρίσκονται σε ρόλο καταστολής ή συγκράτησης διαδηλωτών, και ακούνε τα Καταλανικο τραγούδια/συνθήματα για την ανεξαρτησία, και τους αγκαλιάζουν οι διαδηλωτές ως εκδήλωση κατανόησης, οι πυροσβέστες που παρεμβάλλονται ανάμεσα στα όργανα της τάξης της Μαδρίτης και τους διαδηλωτές…

Και μετά η οργή απλώθηκε στους δρόμους με αποκορύφωμα την γενική απεργία και τις μαζικές εκδηλώσεις της 3 Οκτωβρίου. Και σε αυτό το πλαίσιο, διαδηλωτές αλλά και ξενοδόχοι έδιωχναν τα όργανα καταστολής της Μαδρίτης με το σύνθημα «έξω τα κατοχικά στρατεύματα»..

Η αριστερογενης δυναμική: κινήματα κόμματα και η ιστορική σκιά του αναρχικού κινήματος που πρόβλεψε σωστά την στιγμή της αναγκαιότητας της γενικής απεργίας..

Σε ένα ιστορικό πλαίσιο φαίνεται ότι η καταλυτική δύναμη για το νέο κίνημα ανεξαρτησίας ήρθε από τα κοινωνικά κινήματα της αριστεράς.. Αποσχιστικό κίνημα και αίσθημα υπήρχε από πριν, αλλά όπως και την δεκαετία του 1930 δεν ήταν κατ’ ανάγκη μαζικό ή τοπικά ηγεμονικό κίνημα για άλλο κράτος/πολιτεία. Πριν την οικονομική κρίση, ουσιαστικά, το αποσχιστικό κίνημα φαίνεται να κινείτο γύρω στο 15%.. τα δεδομένα φαίνεται να αλλάξαν δραματικά με την νεοφιλελεύθερη επίθεση μετά την οικονομική κρίση – και δεν ήταν απλώς οι επιπτώσεις, αλλά και το γεγονός ότι η δεξιά στην Μαδρίτη οχυρωμένη πίσω από τις ευρωπαϊκές οδηγίες, αλλά και το βαθύ κράτος, επέμενε σε μια βίαια επιβολή… Σε εκείνο το πλαίσιο που ανέδειξε και το ευρύτερο κοινωνικό κίνημα στην Ισπανία [που κωδικοποιήθηκε πολιτικά με τους Πόντος] αλλά και ευρύτερα με τις αυτόνομες καθόδους σε δημοτικές εκλογές, αλλαξε το κλίμα. Ήδη από το 2012 τα κόμματα κινήματα για ανεξαρτησία απέκτησαν πλειοψηφία στην τοπική βουλή..

Την περασμένη εβδομάδα [στις 5/10] οι financial times [τα βρετανικά ΜΜΕ βλέπουν γενικά καχύποπτα την Καταλανική εξέγερση, αφού θυμίζει τις προοπτικές της Σκωτίας] είχε ένα χαρακτηριστικό τίτλο: οι ακροαριστεροί που οδήγησαν στην Καταλονία στο χείλος ..με υπότιτλο ότι η δυναμική στο ανεξαρτησιακο κίνημα στηρίζεται πια στην άκρα αριστερά… Η έμφαση στο κείμενο ήταν στην Άννα Γκάμπριελ της κίνησης/κόμματος Λαϊκής ενότητας..

Η αριστερογενής δυναμική του ανεξαρτησιακού κινήματος φάνηκε επίσης και στην μεγάλη κινητοποίηση ενάντια στην καταστολή από το κράτος της Μαδρίτης, την Τρίτη, δυο μέρες μετα το δημοψήφισμα. Η γενική απεργία ουσιαστικά, είχε προκηρυχθεί από τις αναρχικές συντεχνίες [CGT, CNT and Solidaritat Obrera - στην Καταλονία υπάρχουν σαν απόηχοι του ιστορικού παρελθόντος, αλλά και ως υπαρκτή οντότητα σήμερα] και ακολούθως ταυτίστηκαν μαζί της και οι υπόλοιπες συντεχνίες, αλλά και οργανώσεις του αυτονομιστικού κινήματος.

Αναδημοσιεύουμε πιο κάτω την ανακοίνωση των οργανώσεων ενάντια στην καταστολή και μερικά από τα πόστες των αναρχικών – αξίζει ίσως ιδιαίτερης εστίασης η βασική θέση των αναρχικών για συνομοσπονδιακές ενώσεις ενάντια στο συγκεντρωτικό – εθνικό κράτος..

«Call for a general strike on October 3 by anarchist and libertarian unions and initiatives in Catalonia. Last night other initiatives and some of the big unions also called for a general strike on October 3. Today we publish a communiqué of the CGT, CNT and Solidaritat Obrera on the situation in Catalonia and an explanation for the call for a General Strike on October 3.

Anarchist & Libertarian Alliance Call for a General Strike in #Catalonia on October 3

Anarcho-syndicalists are not just background actors. We must combine our strategies and not depend on the siren songs of the conflicts organized by others.

As libertarians and active part of the trade unions, popular and social movements of Catalonia, we will always defend the right of self-determination of the people – starting with ours.

We see it as a basic principle of confederalism, to enable human coexistence on an equal basis. We are clear that any full emancipation will be impossible without first eliminating the economic structure that underpins capitalism. As long as this does’nt happen, the living conditions of the working class will continue to be crushed by a Spanish and Catalan oligarchy who always go out in full force to impose labor counter-reforms and cuts in social rights.

CGT condemns the repression of the Spanish State to the Catalan people for wanting to exercise the right to vote.

The General Confederation of Labor (CGT), already before the repressive actions carried out by the Spanish government in Catalonia on this first day of October, stated in a communiqué that it will defend the rights and freedoms of all people in any place with the means available to them.

The events we are seeing in Catalan towns and cities since the early morning hours, are typical for a dictatorship. The brutal, totally disproportionate attacks by the forces and bodies of repression against a defenseless population that only wants to exercise the right to vote, once again demonstrate the dictatorial state in which citizens have been plunged for years and is endangering the coexistence, fundamental rights and basic freedoms of all people.

The CGT expresses its absolute rejection of these actions and expresses its support and solidarity with the people of Catalonia because nothing justifies the excessive aggression of a peaceful population that defends itself with ballot papers and ballots, regardless of the position that one may have on the independence of this territory.