Μια ενδιαφέρουσα αποδόμηση των δημοσιογραφικών αναπαραστάσεων συγκάλυψης για την διεκδίκηση προνομιακής μεταχείρισης από μερικούς στο ονομα του συμφερόντων τους που μετατρέπονται και σε…αγώνα η/και «παράδοση».. [από το κείμενο του Κ. Κωνσταντίνου στον Πολίτη: «Ακραίοι, «ακραίοι» και ακραία αμπάλατοι»]

[..]  Όταν ακτιβιστές μπαίνουν σε ένα χωράφι για να ξηλώσουν τα παράνομα ξόβεργα που έχει στήσει ο ιδιοκτήτης, εκείνος ρίχνει «προειδοποιητικούς πυροβολισμούς», παράνομα εννοείται, και τα ΜΜΕ παρουσιάζουν την είδηση με τίτλους όπως «Αναβρασμός στο Παραλίμνι για τους ακτιβιστές» (…!) και άλλα ανάλογα, όχι μόνο τηρώντας ίσες τις αποστάσεις αλλά πηγαίνοντας και παρακάτω…

… τονίζοντας μάλιστα το γεγονός ότι οι ακτιβιστές ήταν δύο γυναίκες και δύο άντρες «αλλοδαποί», δεν δικαιούται κανείς να διερωτάται πόσο αμπάλατοι είμαστε και εμείς οι «λειτουργοί» των ΜΜΕ και πόση ζημιά προκαλούμε με την ανευθυνότητα, τη αχαμπαροσύνη και ενίοτε τη μεροληψία μας, αλλά και πόσο δικαιούμαστε μετά να φωνάζουμε για την ανυπαρξία κράτους δικαίου;

Και να υπήρχε, υπάρχει κανείς που να αμφιβάλλει πως όχι μόνο εμείς αλλά και πολλοί άλλοι δεν θα το αφήναμε να ζήσει για πολύ;

Το λέω γιατί χθες, πέρα από εμάς, η… Υπηρεσία Θήρας βγήκε και είπε πως θα ήταν καλό να αποφεύγονται οι «ακραίες συμπεριφορές και από τις δύο πλευρές».

Ο παράνομος ο οποίος παίρνει το δίκαννο και ρίχνει «προειδοποιητικούς πυροβολισμούς» εναντίον ανθρώπων οι οποίοι αναλαμβάνουν να ξηλώσουν την παρανομία την οποία το κράτος συνειδητά και λόγω πολιτικών σκοπιμοτήτων και ψηφοθηρίας και διαφθοράς των πολιτικών δεν εφαρμόζει, είναι ακραίος. Και επικίνδυνος. Σίγουρα. Οι... άλλοι γιατί;

Και δεν εννοώ το κράτος, για τους ακτιβιστές λέω. Διότι το κράτος, το δικό μας είναι επικίνδυνο. Και η ιστορία με τα ξόβεργα, διαχρονικά, το αποδεικνύει τόσο όσο λ.χ. και το ρεζιλίκι με το Πόθεν Έσχες με την ανοχή και του γενικού εισαγγελέα.

[….]

Βεβαίως, εδώ [σς.για το θεμα των αμπελοπουλιων], δεν είναι καν οι αλλοδαποί που το επέβαλαν. Τόσο για τα μπάζα είναι αυτό κράτος και όλοι μας που ελάχιστοι γνωρίζουν ότι ο Νόμος που απαγορεύει τα δίχτυα και τα ξόβεργα υπάρχει από το... 1974 στην Κύπρο (χωρίς ποτέ να εφαρμοστεί!) και ενισχύθηκε μέσω διεθνών συμφωνιών που κυρώσαμε, όπως η Σύμβαση της Βέρνης και η Σύμβαση της Βόννης τη δεκαετία του ’70 κι αυτές.

Εξυπακούεται ότι απαγορεύεται σε ολόκληρη την ΕΕ. Μόνο εδώ συνεχίζει ακάθεκτη.

Και υπάρχει διότι αυτή η βάρβαρη «παράδοση» δήθεν, διότι «παράδοση» βαφτίστηκε από τη βιομηχανία των αμπελοπουλάδων και τα δεκαπέντε μαύρα εκατομμύρια που αποκομίζει κάθε χρόνο με τη συμμετοχή ακόμη και του υποκόσμου, εξολοθρεύει όλα τα άλλα είδη που παγιδεύονται, ούτε καν τα πουλιά μόνο. Είναι το αντίστοιχο στη στεριά, του ψαρέματος με δυναμίτη στη θάλασσα.

Κάποτε «παράδοση» και αυτός.

Μιλάμε για… 155 είδη που παγιδεύονται και πεθαίνουν, διότι όλα πεθαίνουν, σε δίχτυα και ξόβεργα από τα οποία τα 82 είναι είδη προτεραιότητας. Με τα πτηνά (σ.σ. όπως ο κολλημένος στο ξόβεργο τσαλαπετεινός στη φωτογραφία) και ειδικά τα αποδημητικά πτηνά –τα οποία προστατεύονται από τις συμβάσεις που λέγαμε όχι μόνο- να είναι το κύριο θύμα.

Μαζικά εξολοθρεύονται. Για να τρώνε κάποιοι τα αμπελοπούλια και κυρίως για να πλουτίζουν κάποιοι άλλοι.

Πηγή: http://politis.com.cy/article/akrei-akrei-ke-akrea-ampalati