Δημόσια Συγγνώμη στον Κώστα Παπακώστα. Δώστε και σώστε. Τα προσχήματα! (τι; ούτε αυτό δεν είστε ικανοί να κάνετε;)

Μωρέ δε πα να δώσουν και 300 και 400 και 500 και 600 και 700 χιλιάδες, και εκατομμύρια αν χρειαστεί (δικά τους είναι άλλωστε;) για την χαλασμένη οδοντοστοιχία του καταδικασθέντος φίλου τους; Φίλος τους άλλωστε ήταν, πιθανότατα μαζί “δαγκώνανε” και μασάγανε όσο δαγκώνανε και όσο μασάγανε στο παρελθόν – προς θεού, μη πάει ο νους σας στο “πονηρό” – για να μη θυμώσει λοιπόν ξεδοντιασμένος θυμούμενος τα παλιά τους καλά δαγκώματα, για να νιώσει αν μη τι άλλο τη χαρά ότι θα μπορεί ξανά στο μέλλον να δαγκώσει αν και  όταν χρειαστεί, δικαιούται – τι; όχι; - μια εν τάξει οδοντοστοιχία. Ουδέν πρόβλημα, το γράφουμε και το εννοούμε, έτσι πρέπει μεταξύ φίλων δημοκρατικά να συμβαίνει, αυτό είναι το λογικό.

Μωρέ να τα δώσουν, ζήτημα ψυχικής υγείας υπεράνω όλων είναι, και δικής του ώστε να μην αρχίσει από τον πόνο τον οξύ να παραμιλά και δικής τους (των εντιμότατων φίλων του) που νιώθουν ευάλωτοι – συναισθηματικά εννοείται, μη πάει ο νους σας στο “πονηρό” – στο παραμιλητό του. Να τα δώσουν και με το παραπάνω. Ζήτημα απλό δημοκρατίας είναι, τήρησης των δημοκρατικών αρχών που οφείλουν να είναι σεβαστές σε κάθε παρέα. Έτσι πρέπει να είναι και έτσι πρέπει να λειτουργεί κάθε καλή δημοκρατική παρέα που σέβεται τον εαυτό της.

Μωρέ να τα δώσουν, καλά θα κάνουν, ας τα δώσουν και με το παραπάνω, όμως στο όνομα της δημοκρατίας που θα τα δώσουν, στο όνομα της δημοκρατίας που οφείλει να σέβεται τον εαυτό της – αυτή είναι το κυρίως θέμα όσων διαβάζετε, αν και εφόσον ακόμη αναρωτιέστε – ας δώσουν και μια ύστερη (έστω και αν δεν την εννοούν) για τους τύπους διάολε συγγνώμη στον μακαρίτη τον Κώστα Παπακώστα. Ο οποίος, έγκλειστος κατόπιν καταδίκης του για ευθύνες σε μια υπόθεση έκρηξης (Μαρί) που συγκλόνισε τον τοπικό μικρόκοσμο – οι τοπικές κακές γλώσσες λένε ότι πλήρωσε για το ότι δεν ψευδόρκησε εναντίον κάποιων που του υποδείχτηκε ώστε να καταδικαστούν, όμως δεν είναι αυτό το θέμα μας, προσπεράστε – δεν αιτήθηκε εκατομμύρια για την επιδιόρθωση της οδοντοστοιχίας του (φαίνεται δεν δάγκωνε πολύ ούτε και σκόπευε στα γεράματα να αρχίσει να δαγκώνει) παρά μόνο λίγα φάρμακα για την καρδιά του την αδύνατη, μαζί με λίγα λεπτά της ώρας καθημερινά σε λίγα τετραγωνικά μέτρα ελεύθερου αέρα για να μπορεί να ανασάνει και να την κρατήσει ζωντανή. Τα οποία δεν του δόθηκαν και νομοτελειακά δεν τα κατάφερε, ξεψύχησε.

Μωρέ να τα δώσουν, και 300 και 400 και 500 και 600 και 700 χιλιάδες αν χρειαστεί για την χαλασμένη οδοντοστοιχία, η δημοκρατία από την κάθε καλή παρέα εκκινεί και αυτό η αρχή της επιβάλλει, να τα δώσουν και με το παραπάνω, καμιά αντίρρηση. Όμως μαζί με αυτά να “δώσουν” και μια ύστερη για τους τύπους (και ας μη την εννοούν) συγγνώμη για τον μακαρίτη τον Παπακώστα, να τη δώσουν επίσημα και δημόσια, με όλη την μεγαλοπρέπεια και το σεβασμό (στη δημοκρατία) που της αρμόζει. Τη χρωστάνε, αυταπόδεικτα, αντανακλά δε ένα χρέος που δεν αντιστοιχίζεται με την ποιότητα μιας οδοντοστοιχίας, αλλά έναντι του οποίου έχει ήδη καταβληθεί η ίδια η ζωή, η ψυχή ενός ανθρώπου, ενός πολύ καλού και έντιμου ανθρώπου.

Δώστε όσα νομίζετε ότι χρειάζονται (δικά σας είναι άλλωστε;) για την φιλική σας οδοντοστοιχία. Όμως, οπωσδήποτε, δώστε μαζί με αυτά και μια μεγάλη συγγνώμη – δωρεάν είναι! – για τη ζωή, για την ψυχή ενός καλού και έντιμου ανθρώπου που εν ζωή δε σεβαστήκατε. Για τη ζωή, για την ψυχή διάολε της τόσο φιλικής προς εσάς δημοκρατίας. Διότι: Μπορεί η δημοκρατία να μην είναι μόνο τα προσχήματά της, αλλά χωρίς έστω αυτά, όταν και αυτά καταργούνται, δεν (απολήγει να) είναι παρά μόνο πρόσχημα δημοκρατίας, κατάλληλο μόνο για να μπορούν να “δαγκώνουν” στο όνομά του οι “εντιμότατοι φίλοι” μας.

Δώστε δημόσια δημοκρατική συγγνώμη στον Κώστα Παπακώστα. Δώστε και σώστε. Τα προσχήματα. Μη δίνετε την εντύπωση (έστω στους κακοπροαίρετους, υπάρχουν και τέτοιοι) του λούμπεν αληταριού, στα σίγουρα μπορείτε πολύ καλύτερα. Τι; Δεν μπορείτε; Κάντε μια προσπάθεια, πάρτε βαθιά ανάσα, με το ένα, με το δύο, και - πού ξέρετε; - όλα είναι δυνατά...