Η προεκλογική εικόνα: προβλήματα συσπειρώσεων και …πιθανές απρόσμενες συνέπειες…
Η προεκλογική του Αναστασιάδη σε μια πρώιμη έκθεση
διαπλοκής, αλλά και αντιφατικής αναδίπλωσης στο κυπριακό
Η προεκλογική
του Αναστασιάδη φαίνεται να έχει μεγάλο πρόβλημα με τη διαπλοκή – την εκφράζει
ουσιαστικά, αλλά και στο κυπριακό η απόπειρα να κρατά 2 σχοινιά ο Αναστασιάδης
[υπέρ της λύσης – «φταίει η Τουρκία», εναντίον της λύσης – όπως στο Κραν
Μοντανά και με όσα προηγήθηκαν] δεν φαίνεται να λειτουργεί. Το σκάνδαλο που
ξέσπασε μετά την αποκάλυψη Διονυσίου για την επιστολή με τα απόρρητα, την οποία
πήρε από το προεδρικό, δείχνει το μέγεθος του προβλήματος. Κατ’ αρχήν, η ανάγκη
του Αναστασιάδη να στείλει ατομικές επιστολές για να πείσει opinion leaders, ας πούμε, δείχνει το μέγεθος των αντιδράσεων ανάμεσα
στους συναγερμικούς ψηφοφόρους που είναι υπέρ της λύσης, αλλά και το ότι ο
ίδιος ο Αναστασιάδης δεν εννοεί να καταλάβει την έννοια του δημόσιου και του
σχετικού του ρόλου.
Όπως
και να το δει κανείς ο Αναστασιάδης χρησιμοποίησε πληροφορίες στις οποίες είχε
ο ίδιος πρόσβαση για να κάνει προεκλογική ή να πείσει για να προωθήσει τις
απόψεις/εκδοχή του. Αναπόφευκτα αυτό παραπέμπει στο άλλο σκάνδαλο προνομιακής
μεταχείρισης, που σφράγισε την αρχή της θητείας του: το ζήτημα της εκροής
κεφαλαίων από την οικογένεια της κόρης του και του συμπέθερού του.
Εκείνο το
σκάνδαλο, που αγγίζει το συνταγματικό ζήτημα της σχετικής συμπεριφοράς,[1]
συγκαλύφθηκε σε εκείνη την ομοβροντία συγκάλυψης του 2013 [πλην αριστερών ΜΜΕ
και μερικών τότε φωνών στο ίντερνετ, όπως η Δεφτερη] με μια μετατόπιση – με την
προσπάθεια να καλλιεργηθεί μια νέα εκδοχή της επίθεσης ενάντια στο δημόσιο και
τη θέση της αριστεράς για την ευθύνη των τραπεζών [με την επιτροπή Πική] και
μετά, με σκανδαλοθηρικές μετατοπίσεις.
Αλλά τώρα με υποψήφιο και του κέντρου, η
συγκάλυψη δεν είναι πια ομόφωνη – δεν είναι καν πλειοψηφική με δεδομένη τη
διάχυση της πληροφόρησης μέσω ίντερνετ. Στον Φιλελεύθερο, ο μεν Βενιζέλος
διατύπωσε τη θέση ότι θα ήταν καλλιτερα να μην έβαζε ξανά υποψηφιότητα ο
Αναστασιάδης [και παρά τον απορριπτισμό του ο Βενιζέλος μέχρι τώρα κινείτο σε
συγκρατημένο τόνο απέναντι στην εξουσία], ενώ η Στάλω Παπαναστασίου ειρωνευόταν
το φημολογούμενο σύνθημα της προεκλογικής:
"κάντε υπομονή και αν αντέξετε και δεν πεθάνετε, σας
υποσχόμαστε πως θα έρθουν καλύτερες, μέρες, ώρες έστω κάποια καλύτερα λεπτά».
Σύντομα, αυτό θα μας πουν...”
Ο αγώνας για συσπειρώσεις
Ο Αναστασιάδης
ποντάρει στην συσπείρωση των συναγερμικών – διότι άτυπα, υπάρχει και το
πραγματικό σενάριο ότι η σκανδαλοθηρία των ΜΜΕ έχει εξοργίσει μεν το κοινό στην
συλλογικότητα του, αλλά σε μερίδες του πληθυσμού έχει διευρύνει και τον κυνισμό
[ο οποίος συγκαλυμμένα υπήρχε από παλιά με τις πελατειακές σχέσεις] και αρκετοί
θα ψηφίσουν με κίνητρο ποιός υποψήφιος θα τους βολέψει κάπως με τις
διασυνδέσεις που έχουν. Σε αυτόν, όμως, τον τομέα ποντάρει και ο Νικόλας
Παπαδόπουλος – μπορεί να μην συμφωνούν όλοι μαζί του στο ΔΗΚΟ, αλλα ελπίζει ότι
θα πετύχει μια ανάλογη συσπείρωση.
Ο Αναστασιάδης
μέσα από το επιτελείου του, της αστυνομίας του Ιωνά, και των φιλικών δικτύων
στα ΜΜΕ, θα προσπαθήσει να ρίχνει σκάνδαλα στη δημοσιότητα με την ελπίδα να μην
φανεί το μέγεθος της εμπλοκής/διαπλοκής δικής του κυβέρνησης. Όμως, αργά ή γρήγορα
είναι χαμένο χαρτί πια. Ο Ν. Παπαδόπουλος λόγω κομματικής θέσης [ΔΗΚΟ] όπως και
καταγωγής αντιμετωπίζεται μεν με καχυποψία, αλλά έχει ένα πλεονέκτημα – ως
πλούσιος δεν είχε ανάγκη να καλοπιάνει και να εκτίθεται. Εμπλέκεται, βέβαια,
στη διαπλοκή και στη συγκάλυψη ως δικηγόρος της Λαϊκής, αλλά δεν θα τολμήσει ο
ΔΗΣΥ να θέσει τέτοιο θέμα, αφού ή από εκεί διαπλοκή με τις τράπεζες είναι πια
κραυγαλέα. Σαφώς θα τον κατηγορήσουν για έργα και ημέρες του ΔΗΚΟ – αλλά ο
ίδιος δεν έκανε κυβέρνηση, όποτε μπορεί να εμφανιστεί καλύτερα σε αυτό το θέμα.
Ο Μαλάς σε ένα σκηνικό ισομερούς έκφρασης στα ΜΜΕ, θα ήταν εμφανώς ο υποψήφιος
με σαφές πλεονέκτημα στο πεδίο της αντιμετώπισης της διαπλοκής – και γιατί ο
ίδιος είναι ένας νέος επιστήμονας χωρίς τέτοιες εξαρτήσεις, και γιατί η
αριστερά γενικότερα παρά τα συνεχόμενα θεάματα επιθέσεων εναντίον της από την
νυν κυβέρνηση τελικά ήταν και παραμένει η παράταξη με την μικρότερη πρόσβαση
στην διαπλοκή.
Αν ο
Αναστασιάδης ξεκινά με το 30% του ΔΗΣΥ στις βουλευτικές, ο Ν. Παπαδόπουλος
ξεκινά με το ΔΗΚΟ [14%], ΕΔΕΚ [6%], Αλληλεγγύη [5%] και σαφώς ποντάρει ότι θα
πάρει και τους «περιβαλλοντιστες» του Περδίκη [4%], και ελπίζει ότι κάτι θα
πάρει και από τον Λιλλήκα, αλλά και από το ΕΛΑΜ [αν και αυτό θα γίνει, αν έχει
δικό του υποψήφιο το ΕΛΑΜ στον πρωτο γυρο, μόνο αν κινδυνεύει να μην περάσει
δεύτερο γύρο ενας απορριπτικός υποψήφιος]. Φυσικά, αρκετά ποσοστά είναι ρευστά
– η ακροδεξιά διαρροή του ΔΗΣΥ μέσω Θεοχάρους, μπορεί να περιοριστεί, όμως
μπορεί και να διευρυνθεί. Για αυτό και ο Αναστασιάδης έκανε με τόσο πάθος το
θέαμα του απορριπτισμού. Εκεί έχουν κοινές δεξαμενές ενδεχομένης άντλησης ψήφων
και οι δυο.
Ο Μαλάς από την
άλλη, σαν υποψήφιος της αριστεράς, μπορεί να ελπίζει στο 25-27% των
αποτελεσμάτων του ΑΚΕΛ μετά το 2012, αλλά το δικό του στοίχημα ήταν αρχικά να
επαναδραστηριοποιήσει [τουλάχιστον εκλογικά] τους αποστασιοποιημένους [με
αποχή] αριστερούς ψηφοφόρους]. Μετά το Κραν Μοντανά, ωστόσο, ξαφνικά προέκυψε
και μια πιθανότητα διαρροών από δεξιούς υποστηρικτές της λύσης, αλλά και επιστρέφοντες
αριστερογενείς ψηφοφόρους που στήριξαν Αναστασιάδη με την υπόσχεση της λύσης –
και την εξαπάτηση, όπως φάνηκε με φόντο το 2004.
Η υποψηφιότητα Μαλά
Αν σε αυτά τα
ποσοστά και τις εν δυνάμει ισορροπίες στα ΜΜΕ [όπου Αναστασιάδης και Ν.
Παπαδόπουλος έχουν προνομιακή πρόσβαση] ο Μαλάς είναι ένα αουτσάιντερ που
μπορεί να κερδίσει την προεδρια, αν δραπετεύσουν αρκετά κοινωνικά στρώματα από
τα κατασκευασμένα θεάματα της επόμενης περιόδου. Από εκεί και πέρα, αν ο
υποψήφιος της αριστεράς δεν περάσει στο δεύτερο γύρο, η αριστερά θα βρεθεί στη
δύσκολη θέση να είναι kingmaker σε μια
επιλογή, όπου ταιριάζει η ιστορική φράση του ηγέτη της ΕΣΣΔ «και οι δυο
επιλογές είναι χειρότερες». Και υπάρχει βέβαια και η αποχή που θα λειτουργήσει
και ντε φάκτο ως διεύρυνση της απονομιμοποίησης.
Η αρχική
εμφάνιση της υποψηφιότητας Μαλά δικαίωσε την θέση του ότι απευθύνεται στην
ευρύτερη Αριστερά. Ο ίδιος έρχεται από το κεντρώο χώρο και μετακινήθηκε προς τα
αριστερά. Τα άτομα που εμφανίστηκαν για να στηρίξουν την υποψηφιότητα εξέφραζαν
και μια σφαιρικότητα, η οποία κάλυπτε και μια επιστημονική προσέγγιση, αλλά και
μια πλουραλιστική θεματική πρόταση. Ο Νίκος Περιστιάνης, λ.χ. ο οποίος τον
παρουσίασε, είναι από τους επιφανείς κοινωνιολόγους της Κύπρου, επιτυχημένος
τεχνοκράτης οργανωτικά επίσης [υπήρξε ο ντε φάκτο ιδρυτής του Πανεπιστήμιου
Λευκωσίας] εκφράζει μια προσέγγιση που σαφώς καλύπτει τους αριστερούς που
διαβάζουν Πολίτη. Κεντροαριστερός, ο οποίος θα μπορούσε να καλύψει την ευρύτερη
γοητεία που άσκησε η προεδρία Βασιλείου ως εκμοντερνιστική. Από τους υπόλοιπους
θα μπορούσε να αναφερθεί ο Σταύρος Τομπάζο και ο Νιαζί Κιζιλγιουρέκ ως
εκφραστές διαφορετικών διαστάσεων: ο Τομπάζος είναι πολιτικός επιστήμονας,
επίσης από τους επιφανείς κυπρίους κοινωνικούς επιστήμονες, με αναλυτικές
προεκτάσεις και εστίαση στην πολιτική οικονομία της ΕΕ. Είναι μαρξιστής και
καλύπτει θέσεις από τον χώρο της θεσμικής αριστεράς, αλλά και της εξωθεσμικής
αριστεράς. Ο Νιαζί Κιζιλγιουρέκ, είναι ένας από τους πιο γνωστούς
τουρκοκύπριους ακαδημαϊκούς, ο οποίος εξειδικεύεται στις εξελίξεις στην
ευρύτερη περιοχή.
Σενάρια πρώτου και δευτέρου γύρου
Ν. Παπαδόπουλος
και Αναστασιάδης έχουν μεν πλεονέκτημα μέσω ΜΜΕ, αλλά έχουν να αντιμετωπίσουν
προβλήματα διαπλοκής [έστω και μικρότερα ο δεύτερος λόγω αποχής από την
εξουσία]– ο Αναστασιάδης είναι, όπως είδαμε, εμβληματικός της διαπλοκής. Αν
κατά λάθος κερδίσει θα είναι μια εκλογή λόγω αποχής, και με την αύρα ότι
ψηφίστηκε για να βολέψει τους ημέτερους. Το ότι οι Ιωνάς, Χ. Γεωργιάδης [της
Σάβιας κοκ] και Δημητριάδης [των ιδιωτικοποιήσεων των λιμανιών - για τα οποία
φαίνεται να έρχεται και δίκη για τις διαδικασίες έστω] θα είναι η προμετωπίδα
προδιαγράφει την εικόνα κρίσης που θα εκπέμψει μια ενδεχόμενη εκλογή
Αναστασιάδη.
Αν
αυτό [η πενταετία Αναστασιάδη] ανταμείβεται από ορισμένους και χάρη στο
«διαίρει και βασίλευε» ένας αντιπαθής πολιτικός επανεκλεγεί, η ό,ποια πολιτική
νομιμοποίηση απόμεινε θα καταρρεύσει. Και αυτό δεν είναι σχήμα λόγου - αφορά άμεσα την νομιμοποίηση της Κυπριακής
Πολιτείας, η οποία είναι το βασικό θεσμικό «όπλο» των ελληνοκυπρίων. Μια τέτοια
επανεκλογή, θα νομιμοποιούσε την αγνόηση της ό,ποιας κυβερνητικής θέσης για
επιστροφή στο Βαρώσι – αν και όταν ανοίξει. Και το κυπριακό τώρα δεν
προσφέρεται για συγκάλυψη – το Κραν Μοντανά [για αυτό ήταν και τόσο αγενής με
τον Άιντε] αποκάλυψε ότι ο Αναστασιάδης ούτε καν το κυπριακό δεν το
αντιμετωπίζει ως ένα δημόσιο ζήτημα. Το χρησιμοποιεί για τις ιδιοτελείς του
επιδιώξεις. Ακόμα και αν εκλεγεί δεν θα νομιμοποιείται να πάρει καμία απόφαση
ακριβώς διότι τωρα, προεκλογικά, προσπαθεί να πουλήσει σκόνη στα μάτια [για
τους ψηφοφόρους] για να τους ξεγελάσει με αντιφατικά συνθήματα. Αφού υπόσχεται
και τα δυο αντιφατικά δεδομένα [και λύση και μη λύση] αναλόγως κοινού, η όλη
του πολιτική οδεύει σε ένα νέο «δεσμεύομαι» με ανάλογες ειρωνικές και
οργισμένες αντιδράσεις από όσους, και πάλι, εξαπατηθούν. Το οποίο μάλλον θα τον
οδηγήσει σε απραξία, αναζητώντας πιστόλια στο κρόταφο για να δικαιολογήσει την
ό,ποια κίνηση του. Ένας τέτοιος πρόεδρος αν φέρει [αναγκαστεί] σενάριο λύσης,
θα κάνει κακό στη λύση, αφού θα κατηγορείται ότι ξεγέλασε τους απορριπτικούς να
τον ψηφίσουν.
Αν ο
Αναστασιάδης πάει δεύτερο γύρο με Ν. Παπαδόπουλο, ποντάρει ότι ξαφνικά θα
φορέσει την στολή της λύσης και θα αρχίσει τα δεσμεύομαι κοκ προς την αριστερά...
Δύσκολα, όμως, θα πάρει από την αριστερά, σημαντικά ποσοστά. Αν πάλι πάει
δεύτερο γύρο με τον Μαλά, θα απευθυνθεί στα
αντι-αριστερά σύνδρομα γενικώς: ήδη ξεκίνησε η επίθεση του στυλ «η
αριστερά με πίεζε να δεχτώ…» [αλλά αυτό θα τον κυνηγά και πριν το δεύτερο γύρο,
αλλά και μετεκλογικά], μετά θα το παίξει επανάληψη του σεναρίου για την
οικονομία [τωρα που θα θέλει ψήφους των δημόσιων υπαλλήλων δεν θα φταίει το
δημόσιο, αλλά μόνο η αριστερά] και ελπίζει ότι η διαπλοκή των ημέτερων στην
οικονομία [και ποιοί στήριζαν τη συγκάλυψη των τραπεζών] θα συγκαλυφθεί- δεν
είναι τυχαίο που η Αλήθεια άρχισε να προαναγγέλλει [και να πιέζει;] για δίκες
σε σχέση με τον Συνεργατισμό – για να μετατοπιστεί η έμφαση από τις δυο
τράπεζες που οδήγησαν στην κρίση και το μνημόνιο τον Ιούνιο του 2012.… Και
φυσικά, θα αρχίσει και ο Τορναρίτης με την ..ελληνική παιδεία που κινδυνεύει
όπως το 2008 κοκ… Αυτή όμως η υστερία, ακόμα και αν πετύχει να οδηγήσει στην μη
ψήφο πολλούς κεντρώους που αντιπαθούν τον Αναστασιάδη, θα δημιουργήσουν μια
πολύ πιο οργισμένη κοινωνική πλειοψηφία της ενωμένης αντιπολίτευσης
μετεκλογικά.
Η ανάγκη του Ν. Παπαδόπουλου για διεύρυνση των πιθανών
δεξαμενών ψήφων…
Ο Παπαδόπουλος
έχει άλλου είδους προβλήματα. Το βεληνεκές του απορριπτικού χώρου, όπως φάνηκε
και από τις έρευνες του Ψάλτη είναι περιορισμένο κάτω από 40% - όπως φάνηκε και
με τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών. Ενώ μπορεί να αντλήσει ψήφους
«έκτακτης ανάγκης», αν κινδυνεύει να μην περάσει δεύτερο γύρο, στο δεύτερο
γύρο, αν βρεθεί απέναντι στον Αναστασιάδη, δεν θα έχει αποθέματα στην αριστερά
– από εκεί μπορεί να αντλήσει μόνο αν το παίξει αντι-δεξιός και κατά συνέπεια
αν επιστρέψει στην πιο σοσιαλδημοκρατική παράδοση του ΔΗΚΟ.[2]
Αλλά, βέβαια, έχει και την εικόνα του παιδιού «βασιλικής οικογένειας». Το
πλεονέκτημα του είναι πόσο ο Αναστασιάδης προκαλεί την αριστερά. Από την άλλη,
αν πάει δεύτερο γύρο με τον Μαλά, ο ΔΗΣΥ θα διασπαστεί. Όσον αφορά στο θέμα της
ευνοϊκής διακυβέρνησης τα πράγματα μπορεί να αποκαλυφθούν παράδοξα: σαφώς ΔΗΚΟ
και ΔΗΣΥ εκφράζουν αντικρουόμενα συμφέροντα στο εσωτερικό του ελληνοκυπριακού
βαθέως κράτους – και πέρα από τους υποστηρικτές της λύσης, η αριστερά μπορεί να
ευνοηθεί και από την ενδοθεσμική διαμάχη δηκοϊκών - συναγερμικών.
Εκλογές σε ρευστό πεδίο – και λόγω κυπριακού και λόγω
εσωτερικής πολιτικής ρευστότητας…
Θα είναι πάντως
μια έντονη προεκλογική περίοδος και σε νέο πλαίσιο πια. Οι 3 υποψήφιοι
εκφράζουν τους 3 βασικούς πόλους της ελληνοκυπριακής σκηνής – και με μια
κοινωνία σε κινητικότητα και καχυποψία η κατάσταση είναι ρευστή. Αλλά οι
δυναμικές του κυπριακού, το οποίο δεν ελέγχουν πια οι ε/κ αποκλειστικά, αλλά
και οργή για τη διαπλοκή δημιουργούν ένα ενδιαφέρον σκηνικό…
Υπάρχει βέβαια
και η υποψηφιότητα Λιλλήκα, όπως και οι φήμες για υποψηφιότητα του Χριστοφίδη,
πρύτανη του Πανεπιστήμιου Κύπρου. Η υποψηφιότητα Λιλλήκα προσπαθεί μεν να
προβληθεί ως πιθανή υποψηφιότητα που αντλεί και από το κέντρο και την αριστερά,
αλλά ακόμα και αυτό το επιχείρημα ελάχιστα εκφράζει την πραγματικότητα. Στο
κέντρο μπορεί να απευθυνθεί ο Λιλλήκας – αλλά όσον αφορά στους αντιδεξιούς
ψήφους, που μάλλον θα τους πάρει ο Μαλάς, αν είναι τόσο έντονα ενάντια στον
Αναστασιάδη, μπορεί να ψηφίσουν και Ν. Παπαδόπουλο, αν δεν περάσει δεύτερο γύρο
ο Μαλάς.
Με τα
δεδομένα που υπάρχουν αυτήν την περίοδο η υποψηφιότητα Λιλλήκα βασικά αφαιρεί
ψήφους από τον Ν. Παπαδόπουλο, και φαίνεται να είναι ένα είδος πιθανού
νεροκουβαλητή του Αναστασιάδη, αν περάσει δεύτερο γύρο. Διότι ο κ. Λιλλήκας
μπορεί να απευθύνεται τώρα σε κέντρο και αριστερά, αλλά είναι πιθανό να αλλάξει
θέση μεταξύ πρώτου και δεύτερου γύρου. Αυτή η συμπεριφορά, παρά το ότι μπορεί
να αντιμετωπιστεί κριτικά όσο αφορά την συνέπεια, είναι χαρακτηριστικό μερίδας
μιας γενιάς πολιτικών της δεκαετίας του 1990.
Ο Στυλιανίδης
ξεκίνησε από φανατικός απορριπτικός για να καταλήξει φανατικός οπαδός της λύσης
– και βουλευτής του ΔΗΣΥ. Ο Προδρόμου από απορριπτικότερος και εθνικότερος των
εθνικοφρόνων, εντάχθηκε τελικά στον ΔΗΣΥ, τον οποίο αντιμετώπιζε κριτικά [από
τα δεξιά] πριν, δοκίμασε να πάρει την ηγεσία, απέτυχε, προσπάθησε να κάμει
κόμμα, πάλι απέτυχε και τώρα επέστρεψε στον ΔΗΣΥ και υπερασπίζεται τον
Αναστασιάδη, τον οποίο έβριζε το 2004. Ο Λιλλήκας ξεκίνησε από τον Βασιλείου
και κατέληξε [μέχρι τωρα] στον Τάσσο. Φυσικά, αν δει ότι δεν θα πάρει ποσοστά
με τα οποία μπορεί να διαπραγματευτεί μετεκλογικά πριν την δεύτερη Κυριακή,
τότε μπορεί να αποχωρήσει. Αν κόψει ψήφους από Ν. Παπαδόπουλο και περάσει Μαλάς
– Αναστασιάδης, θα μπορούσε να στηρίξει τον δεύτερο με κάποιο ρητορικό κόλπο
για το κυπριακό. Αλλά, αν έχει δυναμική ο Μαλάς μπορεί να δοκιμάσει να παίξει
με την επιστροφή στην αριστερά. Αν περάσει δεύτερο γύρο Νικόλας – Αναστασιάδης,
τότε ενώ η ρητορική του μέχρι τώρα δείχνει ότι θα πρέπει να στηρίξει Νικόλα,
είναι πιθανό να το παίξει και Αναστασιάδης, όπως την μεγάλη κωλοτούμπα όλων των
υποψηφίων [και της ΕΔΕΚ και των Νέων Οριζόντων] να στηρίξουν Κληρίδη ενάντια
στον Ιάκωβου το 1998.
Η «υποψηφιότητα»
Χριστοφίδη [αν υπάρξει] μπορεί να θεωρηθεί ως η υποψηφιότητα που προωθούν
τάσεις και συμφέροντα πίσω από την εφημερίδα Πολίτης. Θα πρέπει να θύμαται
κάποιος ότι αρχικά ο Πολίτης προσπάθησε να στηρίξει τον Αναστασιάδη μετά το
Κραν Μοντανά. Χρειάστηκε να περάσουν μερικές μέρες για να γίνει κατανοητό τί
πραγματικά χάθηκε σαν ευκαιρία και να ανατραπεί το κυβερνητικό ρητορικό σενάριο
ότι «υποχρέωσαν την Τουρκία να δείξει την αδιαλλαξία της», για να αρχίσει η
εφημερίδα να εκφράζει την πίεση του κοινού των αναγνωστών/τριών προς την
κυβέρνηση. Αξίζει, επίσης, να προβληματίσει η κίνηση Διονυσίου να δημοσιοποιήσει
ότι πήρε την επιστολή με τα απόρρητα. Αλλά και το σχόλιο του, το οποίο
παραλείφθηκε στις μετέπειτα συζητήσεις, ήταν αξιοσημείωτο: καλούσε τον
Αναστασιάδη να στείλει επιστολή στον Γκουτιέρες ότι δέχεται τις προτάσεις του
και ότι υπήρχε στις συζητήσεις του Κραν Μοντανά. Φυσικά, ο Αναστασιάδης δεν
είπε τίποτα για αυτό – απλώς προσπάθησε [όπως κανει πάντα] να κάμει μετατόπιση
του θέματος στον Α. Κυπριανού [μια κίνηση που έκανε χειρότερη την εικόνα του
Αναστασιάδη]. Γιατί το έκανε ο Διονυσίου; Ανήκει στην πτέρυγα του Πολίτη
[συνεπείς υπήρξαν οι Κωνσταντίνου, Κακούρης, Κ. Ηλιάδη] που στηρίζει τη λύση –
ή απλώς κάνει μια κίνηση για να κρατηθεί το κοινό που υποστηρίζει τη λύση σαν
αναγνώστες/τριες, για να μπορούν να επηρεαστούν προεκλογικά προς την
υποψηφιότητα Αναστασιάδη, την οποία θα κατασκευάσουν σαν τη λιγότερο κακή λύση;
Ο Πολίτης έχει προϊστορία να προσπαθεί να ξεπλύνει: πρωτοστάτησε στην
προσπάθεια ξεπλύματος των τραπεζών με τον κωμικό νεοφιλελευθερισμό του [κωμικό
άμα δει κανείς τον βασικό του ρήτορα τον Δ. Γεωργιάδη να έχει διοριστεί αμέσως
δημόσιος υπάλληλος] από το 2012. Και το ξέπλυμα το έκανε με μια σκανδαλοθηρία
«όλοι είναι το ίδιο», ώσπου ξαφνικά πιάστηκε στα πράσα – να είναι η η εφημερίδα
η οποία τεκμηριωμένα λογόκρινε κείμενα για να πάρει διαφημιστικό πακέτο. Οπότε
θα πρέπει να περιμένει κανείς να δει κανείς τί εκφράζει η μέχρι τώρα αυτονομία
του Πολίτη από τον Αναστασιάδη. Αν κρίνει κανείς από δηλώσεις του Χριστοφίδη
φαίνεται να είναι απολυτά πειθήνιος στο τραπεζιτικό λόμπι [και την προσπάθεια –
ακόμα και τωρα- να κατηγορηθεί το δημόσιο για την κρίση των τραπεζών – και άμα
αναλογιστεί κανείς ότι με δημόσιο χρήμα, σαν πρύτανης, πουλά θεάματα ο
Χριστοφίδης, η κωμικότητα της όλης σκηνής είναι εμφανής] και να προσπαθεί να
πουλήσει τον ευατο του με ατακες παρα με σοβαροτητα. Η πιο λογικη ερμηνεία για
την μέχρι τώρα στάση του είναι είτε, ότι ζει σε κάποιο παράλληλο συμπάν
αυτοαναφορικού ναρκισσισμού που δεν κατανοεί τα δεδομένα, ή κάποιοι τον
χρησιμοποιούν εκμεταλλευόμενοι τις φαντασιώσεις του.
Η
προβολή πιθανής υποψηφιότητας Χριστοφίδη σε αυτό το πλαίσιο θα μπορούσε να
είναι μια άσκηση για να φανεί, αν υπαρχει όντως ένας χώρος που μπορεί να
εκφραστεί με τέτοια υποψηφιότητα – η βασική του λειτουργία φαίνεται να είναι η
προσπάθεια να εμποδιστούν οι διαρροές υποστηρικτών της λύσης, από τον ΔΗΣΥ προς
τον Μαλά. Όπως και η υποψηφιότητα Λιλλήκα μια ενδεχομένη υποψηφιότητα
Χριστοφίδη θα μπορούσε να φτάσει στο 4+%. Αλλά με τις συσπειρώσεις των
τελευταίων εβδομάδων, μπορεί να πέσει και στο 2-%. Άρα και οι δυο υποψηφιότητες,
οποία και αν είναι η πρόθεση, δομικά λειτουργούν η μια [Λιλλήκα] εναντίον
Νικόλα, και η άλλη [Χριστοφίδη] εναντίον Μαλά. Αν μείνουν οι υποψηφιότητες, θα
φανεί μεταξύ πρώτου και δευτέρου γύρου αν ήταν όντως νεροκουβαλητές του
Αναστασιάδη.
Υπάρχει βέβαια
και ο κίνδυνος για τον Αναστασιάδη να αυξηθεί και κάπως η ροή απώλειας
ψηφοφόρων και να μείνει εκτός δεύτερου γύρου…
Μια άλλη
διάσταση, πέρα από τα ΜΜΕ, είναι και ο απόλυτος έλεγχος της αστυνομίας από τον
ΔΗΣΥ. Το ζήτημα εδώ αφορά και τον γενικό εισαγγελέα – ο οποίος απέφυγε το θέμα
Αναστασιάδη Το θέμα της διαρροής, όμως, παραμένει και ως θέμα ευνοιοκρατίας [μη
ισονομίας], αλλά και ως θέμα συνέπειας – γι’ αυτό το θέμα αντικαταστάθηκε ο
υπαρχηγός της αστυνομίας. Εκτός και αν πρόεδρος είναι υπεράνω του νόμου.
Αναπόφευκτα η σύγκριση με τη δίκη εναντίον του υπαρχηγού αστυνομίας, τον οποίο
ξεφορτώθηκε ο Ιωνάς για να ελέγχει πλήρως την αστυνομία, δεν δείχνει ισονομία.
Και η μόνη λογική δικαιολογία για τον κ. Κληρίδη είναι ότι απέφυγε την εμπλοκή
της δικαστικής εξουσίας σε προεκλογική περίοδο.
Αν
δεχτεί κανείς αυτό το επιχείρημα, ο κ. Κληρίδης οφείλει να ελέγχει πια τί του
φέρνουν οι ελεγχόμενοι από τον Ιωνά για διώξεις. Διότι ο Ρίκκος μπορεί να έφυγε,
αλλά το συνεχίζει να υπαρχει το κύκλωμα των δικών διά του πρωτοσελίδου και των
θεαμάτων σκανδάλων για να συγκαλυφθεί η αλήθεια, φάνηκε και πριν [και στις
βουλευτικές του 2016 – με πρωταγωνιστή τον Φαίδωνα τότε να προσπαθεί να
μετατοπίσει την εστίαση από την κατηγορία κατά Λουρουτζιάτη]. Άλλωστε η ιδια η
πρατική του να καθαιρει και διώκει όσους δεν ελέγχει, είναι σαφής. Οπότε το
θέμα είναι αν θα αφεθεί ο Ιωνάς να κάνει προεκλογική με την αστυνομία και τα
ελεγχόμενα ΜΜΕ. Με αυτό το σενάριο, όπως ιστορικά το κατέγραψε ο ίδιος ο κ.
Κληρίδης, «οι κατηγορούμενοι μετατρεπόταν σε κατήγορους». Αναφερόταν στον
Αναστασιάδη.
Από την άλλη, αν
η κοινωνία ξεφύγει από τα καλούπια και τα θεάματα των ΜΜΕ, και εμφανιστούν
δυναμικά οι υπόγειες δυναμικές, τότε είναι πιθανό να έχουμε και ανατροπές [στα
ποσοστά όπως φαίνονταν από τις βουλευτικές του 2016], αλλά ίσως και να παίξουν
παράγοντες όπως η παρουσίαση, αλλά αναπόφευκτα και η ηλικία.
[1] Η
παρέμβαση του κ. Κληρίδη για να αποφύγει εμπλοκή ο ίδιος στο θέμα της διαρροής
εγγράφων [και της, κατά συνέπεια, έλλειψης ισονομίας όσον αφορά την εφαρμογή
του νόμου] μπορεί να κατανοηθεί ως προσπάθεια να αποφύγει να εμπλακεί σε μια
διαδικασία με σαφείς προεκλογικές προεκτάσεις. Όμως, ο κ. Κληρίδης μένει και
εκτεθειμένος, αφού ουσιαστικά αιχμαλωτίστηκε στις «έρευνες» που φαίνεται να
κατεύθυνε έμμεσα ο Ιωνάς εναντίον του υπαρχηγού της αστυνομίας, και εκεί
κατέγραψε τη διαρροή ως αδίκημα προς δίκη. Η σύγκριση με την «απαλλαγή» του
Αναστασιάδη αναπόφευκτα δεν δείχνει ίση αντιμετώπιση.
[2]
Τυπικά το ΔΗΚΟ ανήκει ακόμα στην ομάδα των ευρωπαίων σοσιαλδημοκρατών – και αν
αυτό μπορεί να βασιστεί στην πρακτική του κόμματος, πριν την κρίση, κατά τη
διάρκεια της κρίσης ο νυν ηγέτης του κόμματος φαινόταν να είναι ταυτισμένος με
τον νεοφιλελευθερισμό του Αβέρωφ.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου