Το αναδυόμενο πλαίσιο πολιτικών ισορροπιών και περιφερειακών πόλων ισχύος στην Μέση Ανατολή: η διαδοχή στην Σαουδική Αραβία σαν σύμπτωμα αυτονομοποιησης και αυτού του πόλου από την Δύση, το πλαίσιο στήριξης του Κατάρ από την Τουρκία και το Ιράν καταγράφει τα συμπτώματα σταθεροποίησης των «κερδισμένων», ενώ η Ρωσία υφαίνει ένα περίπλοκο δίκτυο συμμαχιών. Και τα σύνορα μάλλον μένουν απαραβίαστα..
Το σκηνικό στην Μέση Ανατολή γίνεται πιο έντονο – Ισως να κορυφώνεται μια κρίση που καταγράφει τα νέα δεδομένα όπως έχουν διαμορφωθεί μετα το αιματοκύλισμα που προκάλεσαν οι επεμβάσεις διαφόρων [με όργανα συχνά τους ισλαμιστές] και που σε μια ακόμα αντιστροφή της πραγματικότητας ο ικονομιστ βάφτισε «αραβική άνοιξη”. Όμως τελικά τα αποτελέσματα Ισως να μην είναι και αυτά που θα ήλθε ο economist και όσοι με χαρά βομβάρδιζαν την Λιβύη και πρόβαλαν με λαγνεία, όπως η κ. Χίλαρι, την δολοφονία του Κανταφι. Οι πιο σημαντικές εξελίξεις των τελευταίων δύο εβδομάδων αφορούν την Σαουδική Αραβία και το περιβάλλον των εμιράτων του κόλπου. Η πρώτη είδηση ήταν η αναρρίχηση του γιου του νυν βασιλιά, το Μοχάμεντ Μπιν Σαλμαν, στην θέση του διάδοχου – αντικαθιστώντας τον εξάδελφο του. Η δεύτερη είδηση αφορούσε μια σειρά από όρους που υπέβαλε η συμμαχία των 4 [Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Μπαχρέιν, Αίγυπτος] για να τερματίσουν τον αποκλεισμό του Κατάρ [[πέρα από την απαίτηση για αλ...