Δέφτερη Ανάγνωση - Ikinci Okuma [Emin Olma]

«…αναγιώθηκα σε ένα σπίτι όπου ενηστεύκαμεν την μοχθηρία, αντί θείας κοινωνίας υιοθετούσαμε γατάκια, τζαι η μάνα με την γιαγιά εμάθαν με να αγαπώ, να βοηθώ όπου τζαι όπως μπορώ τζαι να το ρίχνω στον γιαλό!» Christine Petrides Αναγιώθηκα σε ένα σπίτι, όπου η νηστεία απαγορευόταν, όπως τζαι το να πας νηστική σχολείο επειδη θα κοινωνούσες. -"Αμαρτία είναι οτι φκαίνει που το στόμα τζαι όχι τι μπαίνει", μου απαντούσαν μάνα τζαι γιαγιά, όταν σχόλανα που το δημοτικό αγχωμένη που το μπούλινγκ των δασκάλων.  -"Τζαι άμαν σου πουν τίποτε, έλα πε μας το..." Στο δημοτικό, καθώς μικρούλα, έτρωα κόρνφλεηκς τζαι επήεννα τζαι εκοινωνούσα, μα δεν τολμούσα να το μολοήσω, αφού ολονών το χνώτο βρωμού σε πείνα. Στις δε εκκλήσεις των δασκάλων για προσέλευση μας στον πνευματικό για εξομολόγηση, η μάνα φώναζε.. -"ήντα αμαρτίες έσιετε κόρη εσεις ετσι μωρά που είσαστε. Τζαι ποιος εν τζεινος που εν να του λαλείτε τες πελλάρες που κάμνετε! Τζείνον τον παπά που σας...

Εν τζιαι γελάς μου Γιακουμή, εσούνι κάτι έσιεις, ότι τζι αν ένι γιόκκα μου εν κάλιον να προσέχεις Έν πολλαρκούν οι σκέψεις σου σε πελάν να σε βάλουν τζιαι που τζιει μέσα ύστερα δύσκολα ‘ν να σε φκάλουν Ελα γιέ μου να σε χαρώ κάτσε δαμέ κοντά μου τζιαι τζιείνον που σε τυρανιεί μοιράστου το μιτά μου Τυράνιον που μοιράζεσαι πάνω σου έν μεινίσκει, όσον τζι αν ένι βαρετόν πάντα αλαβρηνίσκει. Θκειέ Γιαννακό να σε χαρώ λαλείς να μέν το ξέρω; σκέφτουμε τον φτωχόκοσμον γυρόν μου τζι υποφέρω Εσύραν τον του νόμου τους τούτοι που κυβερνούσιν, ην φτώσιαν τζιαι τον πόνον του κάμνουν πως έν θωρούσιν Μας επισωγυρίσασιν σε τζιαιρούς ξηχασμένους, τότες που μόνον άρρωστους είσιεν, τζιαι πεινασμένους Τότες που ήταν λλιοστοί τζιείνοι πού ’χαν τα μάλια, χωράφκια τζιαι αρχοντικά τζιαι μετρητά ριάλια Τζιαι έναν ξεροκώμματον θκιούσαν του μισταρκού τους, να τον κρατούν πάντα φτωχόν για νά ’νι του σιερκού τους Ετσι εν π...

Έφυγε ο Κωστής Αχνιώτης.. Ο θεωρητικός της ποίησης του κυπριακού ακτιβισμού..που έδεσε με το κυπριακό χώμα την γοητεία του αέρα του Μάη του 1968, για να προσφέρει σαν τροβαδούρος του ακτιβισμού στην δημιουργία της τοπικής μορφής του παγκόσμιου κινήματος… Δεμένη με την αξιοπρέπεια του χώρου..της κυπριακότητας… Σαν εκπρόσωπος μιας γενιάς που είδε στην αντίσταση της δεκαετίας του 1970, το άνοιγμα για να ειπωθεί αυτό που κυοφορούσε η καθημερινότητα για χρόνια..Για το όραμα μιας ε λευθερίας που θα είχε την αξιοπρέπεια να μην αναζητά πια «προστάτες», «μητέρες», αφέντες  εξωτερικούς και εσωτερικούς..ταξικούς η πολιτικούς.. Έζησε την ζωή του διπλά στην πράσινη γραμμή, φλερτάροντας σε ανύποπτους χρόνους με το άνοιγμα της, ανοίγοντας τον δρόμο του μέλλοντος με την μαγκιά του χαμόγελου και της γνώσης που κωδικοποίησε στο κλασικό του κείμενο για την κυπριακή συνείδηση: «Η κυπριακή συνείδηση έχει την υπεροψία των περιθωριακών» Που σήμερα, οι συνελεύσεις μας, οι πρωτοβουλίες μας, οι κ...