Δέφτερη Ανάγνωση - Ikinci Okuma [Emin Olma]

Το ζήτημα της πολιτικής βίας στην Κύπρο, και των αιτίων της, παραμένει ένα ημιλογοκρινόμενο θέμα. Συγκριτικά με το παρελθόν σαφώς έχει γίνει πρόοδος στο να συζητηθούν στο εσωτερικό της κάθε κοινότητας τα εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί σε βάρος ατόμων της άλλης κοινότητας. Αλλά και για τη βία που ασκήθηκε σε βάρος ατόμων της ίδιας κοινότητας με βάση την διαφορετική ιδεολογία – και αυτό αφορά τη βία που ασκήθηκε από μερίδα της δεξιάς/ακροδεξιάς σε κάθε κοινότητα σε βάρος της αριστεράς. Όμως, παρά το σχετικό χαλάρωμα και την παραβίαση των ταμπού της έμμεσης λογοκρισίας, το όλο ζήτημα παραμένει ακόμα σε ένα είδος σκιάς: κάθε φορά που το θέμα αναδύεται, μια μερίδα συντακτών της δεξιάς στα ΜΜΕ αντιδρά έντονα, προσπαθώντας με διάφορους τρόπους [και ρητορικές που θα δούμε πιο κάτω] να επανέρθει το πέπλο της σιωπής. Στην ελληνοκυπριακή κοινότητα λ.χ. τα μόνα πολιτικά εγκλήματα που συζητιούνται σχετικά ανοιχτά είναι τα εγκλήματα [και πάλι της ακροδεξιάς] της ΕΟΚΑ β την περίοδο πριν τ...

Αν πριν έστω και 5 χρόνια έλεγε κάποιος ότι μια μέρα οι ΗΠΑ θα διεκδικούσαν μια θέση υπέρ του προστατευτισμού στο παγκόσμιο σύστημα, ενώ η Κίνα θα πρόβαλε τον εαυτό της ότι μπορούσε να ηγηθεί παγκόσμια με άξονα το «ελεύθερο εμπόριο», θα ακουγόταν σαν ανέκδοτο. Και όμως, αυτό είδαμε στο διεθνές σκηνικό τις τελευταίες δυο εβδομάδες. Πέρα, λοιπόν, από τις εσωτερικές διαμάχες στις ΗΠΑ, που φαίνονται να οξύνονται σε διάφορους τομείς, οι πρώτες μέρες του Τραμπ στην προεδρία, έδωσαν ένα στίγμα των νέων δεδομένων. Και να προσθέσει κανείς τις εξελίξεις στην Βρετανία, όπου μετά την απόφαση του Ανωτάτου να περάσει από το κοινοβούλιο η διαδικασία εξόδου από την ΕΕ, φαίνεται να διαμορφώνεται ένα δικομματικό μπλοκ [των δυο μεγάλων κομμάτων] υπέρ του «σεβασμού του δημοψηφίσματος», τότε οι μεταμορφώσεις μπορεί να μην είναι απλώς παροδικές… Η αντιπαράθεση με το Μεξικό: από τη ρητορική για το τείχος και τη μετανάστευση, στη διαμάχη για τις εξαγωγές, και τις επιδράσεις τους στις νομισματικ...

H πορεία των γυναικών στις ΗΠΑ κατά την τελετή ορκωμοσίας του Ντόναλντ Τραμπ, προσέλκυσε το ενδιαφέρον περισσότερο από την ίδια την ορκωμοσία. Μόνο στην Ουάσιγκτον, συμμετείχαν γύρω στο μισό εκατομμύριο, όπως υπολογίζεται από τις εναέριες φωτογραφίες, παρά το ότι αναμένονταν γύρω στις 200,000.  Παρά το ότι τα ΜΜΕ εστίασαν στην πορεία στην Ουάσιγκτον, είχαν προγραμματιστεί πορείες γυναικών σε διάφορες πόλεις των ΗΠΑ και στον κόσμο. Πορείες πραγματοποιήθηκαν στη Βοστώνη, στο Σικάγο, στο Ντένβερ, στο Λος Άντζελες [1] , στη Νέα Υόρκη στο Σιάτλ, όπως και στο Λονδίνο, στο Σύνδεϊ, στο Τόκυο. Ο συνολικός αριθμός συμμετοχών έφθασε – και σύμφωνα με κάποιες μετρήσεις ξεπέρασε – τα πέντε εκατομμύρια. Μάλιστα, το Vox συγκρίνει τη συμμετοχή στην πορεία γυναικών στην Ουάσιγκτον με ιστορικές κοινωνικές κινητοποιήσεις στην πόλη για να σημειώσει τη σημασία που είχε, με την Erica Chenoweth , εμπειρογνώμονα στα κινήματα κοινωνικής αντίστασης, να χαρακτηρίζει την Πορεία των Γυναικών ως τη ...

Η συζήτηση στο πιο κάτω λινκ είναι ενδιαφέρουσα και σαν περιεχόμενο αλλά και σαν μέρος μιας ευρύτερης διαδικασίας. Σαφώς ο κύριος όγκος της κυπριακής εξωθεσμικής αριστεράς έχει κινητοποιηθεί τους τελευταίους μήνες για την λύση – όπως και η θεσμική αριστερά. Και αυτή η κινητοποίηση έχει εκφραστεί με κείμενα, ενεργητική συμμετοχή σε εκδηλώσεις, όπως στο γήπεδο της Τσεττίν Καγιά, αλλά και παρεμβάσεις προς τον ελληνικό χώρο, όπως και δράσεις / παρεμβάσεις της Αριστερής Κίνησης – Θέλουμε Ομοσπονδία. Με δεδομένο ότι η εμπιστοσύνη της εξωθεσμικης αριστεράς προς την κυβέρνηση είναι υπό το μηδέν [άρα και η εμπιστοσύνη στο ότι ο Αναστασιάδης σκοπεύει πραγματικά να λύσει το κυπριακό] δημιουργεί φυσικά το ερώτημα, τι έχει επιτευχθεί... άλλωστε δεν μπορεί να ξεχνά κάποιος/α ότι μερικοί από τους επίσημους εκπρόσωπους της τάσης προς την λύση, από τα δεξιά, είναι νεοφιλελεύθεροι, όπως το εκφραστικό τους όργανο ο Πολίτης. Ιστορικά, ωστόσο, αυτές οι παρεμβάσεις έχουν την λειτουργία τους – η ...