Δέφτερη Ανάγνωση - Ikinci Okuma [Emin Olma]

Το 2015 είναι τελικά και η χρονιά των αποκαλύψεων για το πώς στήθηκαν την περίοδο 2013-14 τα θεάματα με τα οποία προσπαθούσε η κυβέρνηση να μετατοπίσει από τα προβλήματά της. Το 2013 είχαμε την «Δρομολαξια» και το 2014 την υπόθεση του ΣΑΠΑ. Τα πραγματικά σκάνδαλα και στις δυο περιπτώσεις ήταν η συγκάλυψη και η απαλλαγή των τεκμηριωμένα ενόχων [του Λίλλη και του κύκλου του στη Δρομολαξιά, [1] και των εργολάβων και των μηχανικών που επωφελήθηκαν από τις υπερχρεώσεις στην περίπτωση του ΣΑΠΑ]. Και η μετατόπιση της ό,ποιας συζήτησης, για αυτά τα θέματα από τους κατά τεκμήριο ένοχους, σε άλλους με καθαρά πολιτικά κίνητρα, θα παραμείνει στην Ιστορία ως κατασκευή θεαμάτων από πειθήνιους «λειτουργούς» και «στρατιωτάκια» δημοσιογράφους [όπως τους αποκάλεσε ο Χάσικος]   «Από εσένα θέλουν την οντζιάν που να βαρεί το ζύγι για να είναι σίγουροι ότι εννά τους καταδικάσουν και να σε αφείκουν πόξω μάρτυρα… με τούντον τρόπο ο Νίκος ο Λίλλης μεινίσκει κατηγορούμενος στη δίκη με τους αστυνο...

΄ "Αγιά Μαρίνα του  γκρεμμού   επ'έξω το Μετόσι έκαμα χρόνια να σε δω τζιη προσφυγιά μου τόσιει Αγιά Μαρίνα του γκρεμμού   ότι εννα πω εννά κλάψω που ήρταμε μεσα στο χωρκό τζιαν δεν το πω θα σπάσω» Το κλάμα έρεε άφθονο όπως τζαι το ποτό. Εμείς οι μαρι νιώτες κουβαλούμε μια «πελλάρα» που μας βοηθά στην επούλωση τζαι στην υπέρβαση.. έχουμε το κλάμα «στο τσεπάκι μας» που λαλούν οι καλαμαράες. Το ίδιον τζαι την διασκέδαση, σε μια, θα μπορούσα να πω  αρχαϊκή μορφή.. αυτήν του εξορκισμού του πόνου…της γενεσιουργού έκστασης. Τζαι αν κρίνουμε που το εχτεσινό συναπάντημα των μαρωνιτών και τουρκοκύπριων μαρινιωτών, όπως αποθανατίζεται στο πιο κάτω βίντεο τούτον εν χαρακτηριστικό των μαρινιωτών ανεξαρτήτως θρησκείας.. Δέτε τον Πάτερ Σκέντερ να τραουδά την μαρινιωτού τζαι τους χωρκανούς να χωρεύκουν αντικριστούς τζαι «αραπιέ» στην πλατέα του χωρκού, όπως εκάμναν παλιά… με μιαν πικρή διακοπή 41 χρονών για τους μαρωνίτες  τζαι 52 για τους τουρκοκύπριους μαριν...

Είναι σαφές, πια, ότι τα δυο δεδομένα που άλλαξαν δραματικά το τοπίο στη Μέση Ανατολή είναι η ρωσική παρέμβαση στη Συρία και η επίθεση του Ισλαμικού κράτους στο Παρίσι. Στον απόηχο εκείνων των δυναμικών είχαμε τις περασμένες δυο εβδομάδες δυο χαρακτηριστικές κινήσεις: τη βεβιασμένη [όπως αποδείχτηκε] κίνηση της Σαουδικής Αραβίας να διακηρύξει τη δική της αντί-τρομοκρατική συμμαχία, αλλά και το νέο, και δημόσιο πια, φλερτ της Τουρκίας με το Ισραήλ. Αυτές οι κινήσεις θα ήταν, ίσως, αδιανόητες πριν λίγους μήνες – η Σαουδική Αραβία εθεωρείτο, όχι απλώς ο ιδεολογικός, αλλά και μυστικός στρατιωτικός σύμμαχος διαφόρων σουννιτικών ισλαμιστικών οργανώσεων, οι οποίες ταυτίζονται με αυτό που ονομάζεται σήμερα τζιχαντιστική τρομοκρατία, ενώ η Τουρκία και το Ισραήλ [ιδιαίτερα η πρώτη] συντηρούσαν ένα επιφανειακό σκηνικό αντιπαραθέσεων με στόχο το ευρύτερο ακροατήριο της Μέσης Ανατολής. Και μετά ήρθε η Ρωσία… Η αποφασιστικότητα της ρωσικής παρέμβασης: η Ρωσία ως πόλος συμμαχίας με την κοσμι...

[μια περιδιάβαση στις αμερικανικές εκλογές, στη γοητεία και την ενδεχόμενη απρόσμενη συνέπεια του Τραμπ, στη λειτουρργία του Sanders , αλλά και στην χαμένη, ακόμα, ελπίδα της γέφυρας ανάμεσα στους εξεγμένους αφροαμερικανούς και τους παθητικά οργισμένους λευκούς της εργατικής τάξης] Του Andrew LEVINE Το πιο κάτω κείμενο είναι αποσπασμάτα από μια περιδιάβαση του A . Levine στο αμερικανικό προεκλογικό σκηνικό. Το ενδιαφέρον του κειμένου, πέρα από μια καταγραφή του σκηνικού, αφορά και την ανάλυση του συγγραφέα για τις απρόσμενες συνέπειες μερικών κινήσεων, αλλά και για τις υπόγειες τάσεις που εκφράζουν. Τόσο η δυναμική του Τραμπ ανάμεσα στους συντηριτικούς, όσο και η δυναμική του Σάντερς στους δημοκρατικούς. Αλλά και το κενό ανάμεσα στους λευκούς ψηφοφόρους της εργατικής τάξης που στήριζαν το Δημοκραιτκό κόμμα και το κενό που άφησε η στροφή μετά το 1990.. ή ίσως και λίγο πριν.. Για να είναι πιο προσιτό το κείμενο, έγιναν συνδετικές προσθήκες και αφαιρέθηκαν εκτεταμένες αναφορές...