Από τον οικονόμο Χριστόφορο [των αγνοουμένων] στην κ. Πόπη [των «συγγενών θυμάτων» του Μαρί]. Τα παραμύθια και οι ευθύνες της για το θάνατο/δολοφονία του Κ. Παπακώστα: όταν ένα άτομο μετατρέπει τον πόνο του/της σε έκθεμα για θεαματική προβολή, τότε αναπόφευκτα θα καταλήξει στη θέση του θύτη – που θα ειρωνεύεται τους αρρώστους, και μετά το θάνατό τους, από δική του/της ευθύνη, θα ψάχνει δικαιολογίες για να συγκαλύψει τις ενοχές
Αμέσως μετά την ανακοίνωση του θανάτου του κ. Παπακώστα, ακολούθησε η ανακοίνωση της οικογένειάς του, η οποία, υπενθυμίζοντας ότι είχε προειδοποιήσει πριν μερικούς μήνες για τους κινδύνους για την υγεία του, αποκαλούσε την όλη διαδικασία του θανάτου του «πολιτική δολοφονία». Οι μνήμες της κοινωνίας δεν ήταν δύσκολο να γυρίσουν πίσω στο περασμένο Μάρτιο, όταν η κα. Πόπη Χριστοφόρου βγήκε από μια συνάντηση με τον πρόεδρο, τότε που γινόταν συζήτηση για απονομής χάρης στον κ. Παπακώστα λόγω της κατάστασης της υγείας του, και μας ανακοίνωσε, λίγο πολύ, ότι απέτρεψαν αυτήν την εξέλιξη [ ο πρόεδρος «δεν τους απογοήτευσε» είπε]. Στις τότε δηλώσεις της υπήρχε ένας ειρωνικός και εμπαθής τόνος – για τον Παπακωστα τον ίδιο [γιατί να φύγει από το νοσοκομείο αφού λέει είναι άρρωστος] αλλα και για όσους συζητήσουν το σοβαρό θέμα της ιατρικής γνωμάτευσης ότι ο εγκλεισμός ήταν καταδίκη σε θάνατο. Όταν, όμως, πέθανε ο Παπακώστας, η κα. Πόπη δεν είχε το τουπέ του Μαρτίου. Βγήκε στο Σίγμα για να π...