Τί ήταν και τί πέτυχε η αντίσταση του 1974 [Πέρα από την τραγωδία οι Κύπριοι, μικροί και αδύναμοι στο παγκόσμιο σύστημα, κατάφεραν όχι μόνο να επιβιώσουν αλλά και να γίνουν πρωταγωνιστές, αποτρέποντας το σενάριο της μετατροπής/επιστροφής τους σε καθεστώς πειθήνιων ιθαγενών μια αποικίας που θα διοικείτο από τα γειτονικά κράτη]
Η τραγωδία που ακολούθησε τη 15 η Ιουλίου δημιούργησε ένα μαρτυρολογικό κλίμα, το οποίο, φυσικά, είχε τη λογική και τη δικαιολογία του, αλλά το οποίο επισκίασε μια σειρά από σημαντικές διαστάσεις τόσο της αντίστασης, όσο και των επιτυχιών της. Αν ξεκινήσουμε από το μαρτυρολογικό κλίμα, η θλίψη είναι διάχυτη και κοινή. Για τους ελληνοκύπριους, το 1974 ως σύνολο ήταν μια πρωτοφανής τραγωδία – δέχτηκαν μια εισβολή μετά από το πραξικόπημα, η οποία είχε ως αποτέλεσμα το γνωστό τρίπτυχο: πρόσφυγες, νεκροί, αγνοούμενοι - και φυσικά, την απώλεια του ελέγχου στο 36% του συνόλου του νησιού, και σε σημαντικές πλουτοπαραγωγικές πηγές. Αλλά και για τους τουρκοκύπριους, των οποίων η επίσημη αφήγηση πρόβαλε το καλοκαίρι του 1974, ως το τέλος μιας βασανιστικής δεκαετίας, εκείνη η χρονιά υπήρξε ιδιαίτερα τραυματική: έγιναν οι δυο μεγάλες σφαγές τουρκοκύπριων [Τόχνη και Αλόα – Σανταλάρης] ενώ και το ξεσπίτωμα των τουρκοκύπριων της νότιας Κύπρου, δεν ήταν μια συνειδητή επιλογή. Ήταν, επίσης, μ...